Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν μπορείς να περιμένεις να αγαπηθείς όπως αγαπάς.
Αυτό είναι ίσως το πρώτο μάθημα που σου δίνει η ζωή όταν αρχίσεις να βλέπεις καθαρά τους ανθρώπους. Δίνεις όπως ξέρεις. Όπως αντέχει η καρδιά σου. Με έναν τρόπο που για σένα είναι αυτονόητος. Με εκείνη τη σιωπηλή ελπίδα ότι κάποιος, κάποτε, θα σταθεί απέναντί σου με το ίδιο βάρος ψυχής.
Δεν γίνεται έτσι.
Άλλοι αγαπούν λιγότερο. Άλλοι αγαπούν διαφορετικά. Κι άλλοι δεν ξέρουν καν πώς να κρατήσουν κάτι που τους δόθηκε αληθινά. Δεν είναι πάντα σκληρότητα. Πολλές φορές είναι απλώς το μέτρο τους. Το μέχρι πού μπορούν να φτάσουν.
Και τότε απογοητεύεσαι.
Στέκεσαι για λίγο και κοιτάς πίσω. Σκέφτεσαι όσα έδωσες, όσα κράτησες μέσα σου, όσα συγχώρησες χωρίς να ζητήσεις τίποτα. Προσπαθείς να καταλάβεις γιατί αυτό που για σένα είχε βάρος, για κάποιους άλλους ήταν απλώς μια εύκολη συνήθεια.
Κι αν κάπου σε απογοήτευσαν οι άνθρωποι, δεν πειράζει.
Χαμογέλα και προχώρα.
Δεν πειράζει αν για εκείνους εμετρήθης και ευρέθης λιγότερος από τη βολή τους. Οι άνθρωποι συχνά μετρούν τους άλλους με βάση το πόσο τους εξυπηρετούν, όχι με βάση το πόσο αξίζουν.
Δεν πειράζει.
Προχώρα.
Γιατί η ζωή δεν είναι ανταλλαγή συναισθημάτων με όρους δικαιοσύνης. Δεν υπάρχει ζυγαριά που να λέει ότι επειδή φρόντισες, θα φροντιστείς. Επειδή έμεινες, θα μείνουν. Επειδή αγάπησες βαθιά, θα αγαπηθείς το ίδιο. Επειδή νοιαζόσουν και ξεβολευόσουν, θα νοιαστούν και θα ξεβολευτούν.
Υπάρχει μόνο ο δρόμος σου.
Και κάποια στιγμή μαθαίνεις να τον περπατάς χωρίς να ζητάς επιβεβαίωση. Χωρίς να εξηγείς ξανά και ξανά ποιος είσαι. Με μια ήσυχη δύναμη που γεννιέται όταν καταλάβεις ότι η αξία σου δεν μειώνεται επειδή κάποιοι δεν μπόρεσαν να τη δουν.
Κι έτσι συνεχίζεις.
Μερικές φορές μόνος. Μερικές φορές με μνήμες που δεν έγιναν ποτέ ιστορία με τέλος. Αλλά πάντα με την καθαρή γνώση ότι το να αγαπάς όπως αγαπάς δεν ήταν λάθος.
Ήταν απλώς ο δικός σου τρόπος να υπάρχεις.
