Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Δεν με αντέχεις, λες. Δεν κάνω για σένα, λες. Δεν βρίσκεις τον τρόπο, λες. Και τα βροντάς όλα κι φεύγεις. Συγχαρητήρια. Μπορείς να φύγεις. Είναι τόσο εύκολο, έτσι δεν είναι; Το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να με αφήσεις πίσω. Τι έχεις να χάσεις; Τι άλλο θα χάσεις εκτός από εμένα; Εμένα που, όπως λες, σε κουράζω και δεν αντέχεις.
Φύγε, λοιπόν. Εκτός από τα δικά σου θέλω, εξάλλου, τίποτα άλλο δεν σε κρατάει εδώ. Ούτε λεφτά, ούτε υλικά αγαθά, ούτε ένας άντρας που έμαθε να σιωπά και να κάνει τα στραβά μάτια στις λάθος συμπεριφορές σου. Που δεν καταλαβαίνει τα ψέματά σου και τους σκοπούς σου. Εμένα, που ήμουν βολικός.
Είναι το πιο δύσκολο πράγμα να μείνεις, το ξέρω. Γιατί πρέπει να είσαι αληθινή και σωστή. Και δεν αντέχεις την γκρίνια μου, ούτε τα φιλιά μου, ούτε την αγκαλιά μου. Ούτε το πώς είμαι. Κανείς δεν θα σε αδικήσει που φεύγεις. Μόνο εσύ τον εαυτό σου αδικείς. Που μπορούσες να γίνεις καλύτερη, πιο ευτυχισμένη, πιο γεμάτη, αν διάλεγες αυτόν που θεωρείς δύσκολο δρόμο. Εμάς. Αδικείς τον εαυτό σου γιατί εσύ δεν γεννήθηκες για να τα παρατάς, ούτε να χαρίζεις ό,τι νιώθεις ότι είναι δικό σου. Αυτά είναι τα λόγια σου, θυμάσαι;
Φύγε, λοιπόν. Κανείς δεν μπορεί να σε σταματήσει. Ούτε κι εγώ. Όμως, άσε με να ξέρω κάτι. Θα σου λείψει αυτό που τώρα δεν αντέχεις. Θα σου λείψω εγώ. Θα σου λείψουμε εμείς. Το ξέρω γιατί κι εγώ όταν με πλήγωνες προσπαθούσα να φύγω από σένα, και κατέληγα στα σκοτάδια.
Θα σου λείψει η γκρίνια μου, αυτή που σε ξυπνούσε από τον εφησυχασμό σου. Θα σου λείψουν και οι αλήθειες μου, αυτές που δεν ήθελες να ακούς. Θα σου λείψουν τα μηνύματά μου και η παρουσία μου όταν θα βλέπεις τη θέση μου κενή. Θα σου λείψουν οι ειρωνείες μου και ο θυμός μου, όταν τα άξιζες και σε έβγαζαν από την ψεύτικη ηρεμία σου. Θα σου λείψουν οι τσακωμοί μας και οι έντονες επανασυνδέσεις μας, γιατί τότε τουλάχιστον υπήρχε κάτι. Θα σου λείψει το σώμα μου και το πώς σε έκανα να νιώθεις. Θα σου λείψει η χημεία μας. Θα σου λείψει η αναμονή του να με ξαναδείς και οι καλημέρες μου που απέφευγες, γιατί ήταν αληθινές.
Μα πάνω απ’ όλα, θα σου λείψει το πόσο νοιαζόμουν για σένα. Και όλοι οι τρόποι που σε ήθελα, ακόμα κι αν δεν το άξιζες. Φύγε, λοιπόν, πάρε τον δρόμο του εγωισμού που τώρα φαίνεται εύκολος, για να νιώσεις ότι κέρδισες. Κανείς εκτός από τον εαυτό σου δεν μπορεί να σε σταματήσει. Και αυτό, είναι η μεγαλύτερή σου τιμωρία.
