Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Δεν ήρθα για να γίνω ένα ακόμη όμορφο απόγευμα στη ζωή σου.
Δεν ήρθα για να σου φτιάξω τη διάθεση με δυο ατάκες και να εξαφανιστώ στην επόμενη δυσκολία.
Δεν ήρθα για να γελάς λίγο και να ξεχνάς πάλι τι σου λείπει.
Ήρθα για να σε αναστατώσω.
Να μπω στο κεφάλι σου και να μην μπορείς να με βγάλεις.
Να αφήσω το σημάδι μου σε κάθε τι που κάνεις, ακόμα και στα μικρά.
Να γίνω η σκέψη που θα σε κάνει να χαμογελάς χωρίς λόγο.
Και ταυτόχρονα, ο λόγος που τίποτα πια δεν θα σου φαίνεται αρκετό, αν δεν είναι αληθινό.
Δεν ήρθα για να “ταιριάξουμε”.
Ήρθα για να φτιάξουμε κάτι που δεν μοιάζει με τίποτα απ’ ό,τι είχες πριν.
Ήρθα για να δεις πώς είναι να σε κοιτάνε χωρίς να ζητάνε.
Να σε αγγίζουν χωρίς να προσποιούνται.
Να σε αγαπάνε χωρίς να σου ζητούν να μικρύνεις για να χωρέσεις.
Και ναι — δεν υπόσχομαι τέλεια.
Αλλά υπόσχομαι αλήθεια.
Υπόσχομαι να μην κάνεις ποτέ ξανά πίσω στο “λίγο”.
Να μη γυρίσεις ποτέ ίδια μετά από μένα.
Γιατί μαζί μου, θα θυμηθείς ποια είσαι.
Θα θυμηθείς πώς είναι να νιώθεις.
Και δεν θα σε ξαναδεχτείς ποτέ ξανά… μισή.
Δεν ήρθα για να περάσω.
Ήρθα για να μείνω.
Κι αν μείνεις κι εσύ,
να μη μοιάζει τίποτα όπως πριν.
