Γράφει ο Βασίλης Μανωλάκης
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξέρουν να αγαπούν, ξέρουν μόνο να παίρνουν.
Δεν έχουν μάθει να δίνουν, να μοιράζονται, να φροντίζουν. Έχουν μάθει να τραβούν, να απαιτούν, να στραγγίζουν ό,τι βρουν μπροστά τους, μέχρι να νιώσουν αυτοί λίγο πιο γεμάτοι.
Αυτοί που σε κάνουν να πιστεύεις πως δεν είσαι αρκετή.
Σε αφήνουν να δώσεις τα πάντα, αλλά ποτέ δεν είναι αρκετό. Σε γεμίζουν αμφιβολίες, αλλά ποτέ απαντήσεις. Σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν φταίς εσύ, αν δεν προσπάθησες αρκετά, αν κάτι άλλο έπρεπε να είχες κάνει.
Δεν είναι ότι δεν ήθελαν. Δεν μπορούσαν.
Γιατί το να γεμίσουν κάποιον άλλο, σημαίνει πως πρώτα πρέπει να είναι οι ίδιοι γεμάτοι.
Αλλά δεν ήταν.
Γι’ αυτό σε αδειάζουν.
Γιατί δεν ξέρουν άλλο τρόπο να νιώσουν δυνατοί. Γιατί νομίζουν πως αν μικρύνουν εσένα, θα μεγαλώσουν εκείνοι.
Κι εσύ;
Εσύ το άφηνες.
Γιατί πίστευες πως αν δώσεις λίγη ακόμα υπομονή, αν σκάσεις ένα ακόμα χαμόγελο, αν δεν δείξεις πως πληγώνεσαι, ίσως να αλλάξει κάτι.
Αλλά δεν αλλάζει.
Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν ψάχνουν αγάπη, ψάχνουν έλεγχο.
Θέλουν κάποιον να χαμηλώσει το κεφάλι, να συμβιβαστεί, να μην αμφισβητεί, να μην ζητάει περισσότερα.
Και το πιο ειρωνικό ξέρεις ποιο είναι;
Ότι όταν σε στραγγίξουν, όταν σε κάνουν να αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου, φεύγουν.
Σε αφήνουν άδειο και πάνε στον επόμενο.
Γι’ αυτό μη δώσεις ποτέ σε κανέναν τη δύναμη να σε αδειάζει.
Μάθε να ξεχωρίζεις ποιος είναι εκεί για σένα και ποιος είναι εκεί για τον εαυτό του.
Και όταν δεις ότι κάποιος πατάει πάνω σου για να νιώσει ψηλότερος, δώσε του ακριβώς αυτό που του αξίζει:
Την πόρτα.
