Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν αλλάζεις από τη μια μέρα στην άλλη.
Δεν μεταμορφώνεσαι μαγικά, δεν γίνεσαι άλλος άνθρωπος μέσα σε ένα βράδυ. Δεν ξυπνάς ξαφνικά πιο δυνατή, πιο ψύχραιμη, πιο σκληρή, πιο.. αδιάφορη.
Απλώς ξυπνάς από τις ψευδαισθήσεις σου.
Κι αυτό δεν κάνει θόρυβο.
Δεν έχει δράμα, δεν έχει ανακοινώσεις. Δεν ανεβαίνει στα social, δεν συνοδεύεται από μεγάλα λόγια. Είναι μια ήσυχη εσωτερική μετατόπιση. Σαν να αλλάζει ελαφρά η θέση της καρδιάς μέσα σου και να μην χωρά πια εκεί που χωρούσε.
Μέχρι χθες πίστευες. Περίμενες. Δικαιολογούσες. Έδινες χρόνο. Έκανες υπομονή. Έφτιαχνες στο μυαλό σου εξηγήσεις για συμπεριφορές που σε πλήγωναν, για σιωπές που σε μίκραιναν, για απουσίες που τις έντυνες «κούραση» και «δυσκολία».
Κάποια στιγμή όμως κουράζεσαι να επινοείς σενάρια που δεν επιβεβαιώνονται.
Και τότε δεν αλλάζεις. Βλέπεις.
Βλέπεις καθαρά. Χωρίς ροζ φίλτρα. Χωρίς τη γλύκα της προσδοκίας. Χωρίς το παραμύθι που έλεγες στον εαυτό σου για να αντέχει.
Η ζωή δεν σε τιμωρεί. Σε ξεγυμνώνει από τις αυταπάτες σου.
Καταλαβαίνεις πως δεν ήταν οι άλλοι που σε κορόιδεψαν τόσο όσο εσύ που επέμενες να βλέπεις αυτό που ήθελες. Πως δεν ήταν η αγάπη που έλειπε, αλλά η αμοιβαιότητα. Πως δεν ήταν η τύχη στραβή, αλλά η επιμονή σου να μένεις εκεί που δεν σε διάλεγαν.
Και μέσα σε αυτή τη συνειδητοποίηση, κάτι τελειώνει.
Όχι με φωνές. Με σιωπή.
Σταματάς να εξηγείς. Σταματάς να κυνηγάς. Σταματάς να αποδεικνύεις την αξία σου. Δεν σε νοιάζει πια να πείσεις κανέναν ότι αξίζεις να μείνουν. Αν θέλουν, θα μείνουν. Αν δεν θέλουν, δεν θα τους κρατήσεις.
Δεν είναι σκληρότητα. Είναι καθαρότητα.
Και τότε, ναι. Η ζωή ξεκινάει από την αρχή.
Όχι γιατί βρήκες κάτι καινούριο. Αλλά γιατί έχασες τις ψευδαισθήσεις που σε κρατούσαν πίσω. Ξεκινάς από το μηδέν της αλήθειας σου. Από ένα έδαφος πιο άδειο, αλλά πιο σταθερό.
Δεν αλλάζεις από τη μια μέρα στην άλλη.
Απλώς ξυπνάς. Και όταν ξυπνήσεις, δεν μπορείς να ξανακοιμηθείς στο ίδιο όνειρο.
