Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Δεν ήσουν κεφάλαιο στη ζωή μου.
Δεν ήσουν μια σελίδα που ανοίγεις, διαβάζεις και προχωράς.
Ήσουν ολόκληρη η καταραμένη ιστορία.
Ήσουν εκεί απ’ την αρχή, σαν προαίσθημα που δεν μπορείς να αποφύγεις.
Ήσουν το βλέμμα που δεν ήξερα να διαβάσω και το άγγιγμα που δεν ήθελα να χάσω.
Ήσουν όλες οι λέξεις που δεν είπα και όλες οι σιωπές που δεν άντεξα να ακούσω.
Μεγάλωσα μέσα σου.
Χτίστηκα πάνω σου.
Και όταν όλα γκρεμίστηκαν, δεν έμεινε τίποτα όρθιο για να πιαστώ.
Δεν ήσουν απλώς ένα πρόσωπο στη μνήμη.
Δεν ήσουν κάποια που έφυγε κι έμεινε μια νοσταλγία.
Ήσουν η φωτιά που έκαψε ό,τι νόμιζα ότι ήξερα για την αγάπη.
Η καταιγίδα που δεν πρόλαβα να προφυλαχτώ.
Η ανάγκη και η απώλεια μαζί.
Κι ακόμα και τώρα, όσο κι αν προσπαθώ να γράψω άλλα κεφάλαια,
η ιστορία σου είναι εκεί.
Κάτω απ’ το δέρμα, στις ρωγμές της ψυχής μου.
Στο βλέμμα που, κάθε φορά που κοιτάζει αλλού,
ψάχνει λίγη απ’ τη δική σου φωτιά.
Δεν σε ξεπέρασα.
Σε κουβαλάω.
Όχι σαν βάρος.
Σαν κομμάτι που δεν μπορεί να αντικατασταθεί.
Δεν ήσουν κεφάλαιο.
Ήσουν το βιβλίο.
Κι αν ξαναγράψω τη ζωή μου,
θα ξεκινάει και θα τελειώνει πάντα με εσένα.
