Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Υπήρξε μια στιγμή που όλα άλλαξαν.
Όχι όταν έκλεισε η πόρτα πίσω σου.
Όχι όταν έσβησες το τελευταίο μήνυμα.
Όχι όταν σταμάτησε να σε ψάχνει.
Αλλά όταν συνειδητοποίησες ότι δεν έφυγες για να τον τιμωρήσεις. Έφυγες γιατί δεν άντεχες άλλο να εγκαταλείπεις εσένα.
Γιατί αυτό έκανε αυτή η σχέση. Δε σε έσπασε σε μία μέρα. Δε σε διέλυσε με μία κουβέντα. Σε άδειαζε λίγο-λίγο. Κάθε φορά που σώπαινες ενώ ήθελες να μιλήσεις. Κάθε φορά που συμβιβαζόσουν με λιγότερα από όσα άξιζες. Κάθε φορά που ανεχόσουν. Κάθε φορά που έκανες χώρο για όλους, εκτός από τον εαυτό σου.
Κάποια στιγμή κοίταξες τον εαυτό στον καθρέφτη και δεν τον αναγνώρισες.
Πού χάθηκε εκείνη που γελούσε δυνατά;
Πού χάθηκε εκείνη που είχε όνειρα;
Πού χάθηκε εκείνη που δε φοβόταν να είναι ο εαυτός της;
Δεν την πήρε εκείνος μαζί του. Την άφηνες πίσω κάθε φορά που επέλεγες να αντέξεις κάτι που δε σου άξιζε.
Και τότε ήρθε η πιο γενναία απόφαση της ζωής σου. Όχι να φύγεις από έναν άνθρωπο. Να σταματήσεις να φεύγεις από εσένα. Από εκείνη τη στιγμή όλα άλλαξαν.
Άλλαξε ο τρόπος που αναπνέεις.
Ο τρόπος που περπατάς.
Ο τρόπος που κοιτάζεις τον κόσμο.
Δε χρειάζεται πια να μικραίνεις για να χωρέσεις στη ζωή κανενός. Δε χρειάζεται να αποδεικνύεις την αξία σου, να εξηγείς τα συναισθήματά σου ή να παρακαλάς για τα αυτονόητα. Ο σεβασμός δεν κερδίζεται με θυσίες. Η αγάπη δε χτίζεται πάνω στην εγκατάλειψη του εαυτού σου.
Και ξέρεις ποιο είναι το πιο όμορφο; Ότι η ζωή δε σου επέστρεψε επειδή έφυγες από εκείνον. Η ζωή σου επέστρεψε επειδή επέστρεψες εσύ.
Ξαναβρήκες τη φωνή σου.
Τα όριά σου.
Την αξιοπρέπειά σου.
Την ηρεμία σου.
Ξαναθυμήθηκες πώς είναι να ξυπνάς χωρίς βάρος στο στήθος. Να γελάς χωρίς να απολογείσαι. Να λες «θέλω», «δε θέλω», «μέχρι εδώ» και να μην αισθάνεσαι ενοχές. Αυτό δεν είναι ένα τέλος. Είναι η στιγμή που σταμάτησες να ζεις σαν ξένη μέσα στην ίδια σου τη ζωή.
Γιατί τελικά δεν ήταν ποτέ εκείνος ο προορισμός. Ήταν απλώς μια στάση. Ο πραγματικός προορισμός ήσουν πάντα εσύ. Και τώρα που επέστρεψες μην ξαναφύγεις ποτέ.
Για κανέναν.
Ούτε για μια υπόσχεση.
Ούτε για έναν φόβο.
Ούτε για μια αγάπη που απαιτεί να χάσεις τον εαυτό σου για να τη διατηρήσεις.
Γιατί ο άνθρωπος που αξίζει να μείνει στη ζωή σου δε θα σου ζητήσει ποτέ να εγκαταλείψεις εκείνη που πάλεψες τόσο πολύ για να ξαναβρείς.
Κι αυτή τη φορά ξέρεις τον δρόμο. Ο δρόμος οδηγεί πάντα πίσω σε εσένα.
