Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Στο νήμα της ζωής ταλαντευόμασταν, αφήνοντας τη μοίρα να ορίζει την κατεύθυνση. Πότε από εδώ… πότε από εκεί… Στη ρουτίνα των στιγμών μας, ένας απόλυτος, βουβός συγχρονισμός.
Καμία διέξοδος…
Βαρεθήκαμε και οι δύο, χωρίς καν να το καταλάβουμε.
Πάνω στο εκκρεμές, η αγάπη μας έγινε ο διασκεδαστής του χρόνου μας, ενώ εμείς μεταξύ μας είχαμε πια πάψει να γελάμε.
Η ευτυχία και η θλίψη ελκύονταν και απωθούνταν γύρω μας.
Τι άλλο μας έμενε να περιμένουμε;
Ίσως τη στιγμή που το εκκρεμές θα συγκρουόταν με την έλλειψη σταθερότητας που δημιουργήσαμε. Με το ίδιο το φορτίο που ανυψώσαμε στον άξονα των προσδοκιών της αρχής μας.
Κι όμως εκεί που μοιάζαμε να πνιγόμαστε στο νήμα μας, καταφέραμε να αποφύγουμε τη φυσική νομοτέλεια του αναπόφευκτου.
Κόψαμε τα δεσμά της αιώρησης. Από τότε, κανένα εκκρεμές δεν αφήσαμε να ορίζει τη σχέση μας.Γίναμε οι ίδιοι η κατεύθυνση της ευτυχίας μας.
Το νήμα έσπασε.
Ξεκινάμε…
