Γράφει η Σοφία Δημητρίου
Κάποιοι άνθρωποι δεν χρειάζεται να αποκαλυφθούν.
Φωνάζουν από την αρχή ποιοι είναι.
Απλώς εσύ, τους άκουγες με την καρδιά – κι η καρδιά κάνει πολλά λάθη.
Δεν ήσουν χαζή. Ήσουν αληθινή.
Ήθελες να δώσεις ευκαιρίες, να γιατρέψεις πληγές, να αποδείξεις ότι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν χωρίς να μετράνε.
Μόνο που δεν σε συνάντησαν όλοι με την ίδια καθαρότητα.
Κάποιοι, κοίταζαν τι μπορούν να πάρουν.
Όχι τι έχουν να δώσουν.
Κι εσύ έδωσες.
Παραπάνω απ’ όσο έπρεπε.
Έμεινες όταν έπρεπε να φύγεις.
Στήριξες όταν έπρεπε να σηκώσεις τα χέρια και να πεις «ως εδώ».
Πίστεψες σε κάποιον που φορούσε προσωπεία και μιλούσε με δανεικές λέξεις.
Δεν χρειάζεται να ψάξεις άλλο.
Η αλήθεια αποκαλύφθηκε.
Το παραμύθι έφτασε στο τέλος του και δεν είχε δράκο – είχε απλώς έναν άνθρωπο που έμαθε να κρύβεται καλά.
Μην κρατήσεις θυμό.
Μην αναλωθείς σε εξηγήσεις.
Μόνο κλείσε την πόρτα. Ήσυχα.
Και πάρε μαζί σου την ψυχή σου όπως την κράτησες: καθαρή.
Γιατί εσύ, ό,τι κι αν έγινε, μπορείς να κοιμάσαι ήρεμα.
Δεν πάτησες πάνω σε κανέναν για να σταθείς.
Δεν υποκρίθηκες για να αγαπηθείς.
Και το κάρμα, να το ξέρεις, έχει πολύ καλή μνήμη.
Προχώρα, κορίτσι μου.
Αυτό δεν ήταν απώλεια. Ήταν απελευθέρωση.
Και η ζωή… τώρα ξεκινά.
