Γράφει η Ράνια Σταθάκη
Δεν καπνίζω. Δεν πίνω πολύ. Δεν ξενυχτάω χωρίς λόγο. Μπορεί να έχω τις παραξενιές μου, αλλά γενικά είμαι μια γυναίκα που κρατάει τα πάντα σε έλεγχο. Ή τουλάχιστον, έτσι νόμιζα. Μέχρι που ήρθες εσύ. Εσύ, η πιο γλυκιά καταστροφή μου, η πιο βλαβερή από όλες τις συνήθειες που θα μπορούσα ποτέ να αποκτήσω.
Στην αρχή ήταν απλό. Ήσουν κάτι νέο, κάτι φρέσκο, κάτι που έμοιαζε με ανάσα μέσα στη ρουτίνα. Σε ήθελα, και όσο πιο πολύ σε ήθελα, τόσο πιο βαθιά βυθιζόμουν. Δεν κατάλαβα πώς έγινε, αλλά ξαφνικά, κάθε μου σκέψη ξεκινούσε και τελείωνε με εσένα. Το τηλέφωνο στα χέρια μου, να περιμένω ένα μήνυμα. Το βλέμμα μου στο κενό, να αναρωτιέμαι τι κάνεις. Και η καρδιά μου, να χτυπάει σαν τρελή με το παραμικρό σημάδι ότι σκέφτεσαι κι εσύ εμένα.
Μαζί σου, δεν υπήρχε μέτρο. Όλα ήταν πολλά. Πολύ πάθος, πολύ προσμονή, πολύ αγωνία. Και όταν δεν ήσουν εκεί, το κενό σου γινόταν αφόρητο. Είσαι η συνήθεια που μου λείπει όταν προσπαθώ να απεξαρτηθώ. Είσαι η σκέψη που με στοιχειώνει τα βράδια και ο λόγος που ξυπνάω με ένα βάρος στο στήθος.
Ξέρω ότι δεν είσαι καλός για μένα. Ξέρω ότι αυτή η «συνήθεια» μου κάνει κακό. Αλλά, ξέρεις, δεν είναι πάντα εύκολο να ξεκολλήσεις από κάτι που σου έχει γίνει απαραίτητο. Είσαι σαν το τσιγάρο που ξέρεις ότι πρέπει να κόψεις, αλλά η γεύση του είναι τόσο γνώριμη, τόσο ανακουφιστική, που δεν μπορείς να πεις το τελευταίο αντίο.
Και ίσως, τελικά, αυτή να είναι η πιο πικρή αλήθεια. Από όλες τις κακές μου συνήθειες, εσύ είσαι η πιο βλαβερή. Μα, διάολε, πώς να σε αφήσω; Ακόμα κι αν ξέρω ότι η απουσία σου είναι η θεραπεία, η παρουσία σου είναι η εξάρτηση που δεν θέλω να αποχωριστώ.
