Γράφει η Αγγελική Μεταξά
Ξέρεις, είναι περίεργο πώς μπλέκουμε συχνά στα δίχτυα του “δεν θέλω να γίνω φορτική”, “μήπως γίνω υπερβολική;” ή “αν με θέλει, θα το καταλάβει μόνος του”. Κι όμως, η απάντηση είναι τόσο απλή και προφανής που μας διαφεύγει: ζήτησέ το. Όχι με φωνές, όχι με δράματα, ούτε με κρυφές ελπίδες ότι θα μαντέψει. Ζήτησέ το ευγενικά, καθαρά, ξεκάθαρα.
Δεν είναι αδυναμία να δείχνεις τι θέλεις. Δεν σε κάνει λιγότερο δυνατή ή ανεξάρτητη. Στην πραγματικότητα, είναι η μεγαλύτερη ένδειξη αυτοπεποίθησης. Να μπορείς να πεις: “Αυτό θέλω, αυτό χρειάζομαι”. Κι αν ο άλλος δεν μπορεί ή δεν θέλει να σου το δώσει, τότε η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Καλύτερα να ξέρεις παρά να ζεις σε ένα σύννεφο αμφιβολίας και υποθέσεων.
Η ευγένεια, ξέρεις, δεν είναι μόνο τρόπος επικοινωνίας, αλλά και ένα φίλτρο. Ένα μέτρο για να δεις ποιος είναι ικανός να σταθεί δίπλα σου και ποιος όχι. Γιατί αν η ευγένειά σου τον τρομάξει ή τον φέρει σε δύσκολη θέση, τότε μάλλον δεν είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει το βάθος σου.
Δοκίμασε να ζητήσεις αυτό που θες, όχι ως απαίτηση, αλλά ως προσδοκία. Όχι γιατί το “δικαιούσαι”, αλλά γιατί το “αξίζεις”. Κι αν η απάντηση δεν είναι αυτή που θες, μην πτοηθείς. Η αλήθεια είναι πάντα καλύτερη από τα παιχνίδια.
Γιατί, στο τέλος, το να ζητάς αυτό που θες ευγενικά είναι μια μικρή πράξη αυτοσεβασμού. Και πίστεψέ με, κανείς δεν έχασε από αυτόν.
