Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Από το τίποτα στα πάντα, κι όλο πάλι από την αρχή.
Κάπως έτσι δεν κυλάει τελικά η ζωή μας;
Μια συνεχής διαδρομή που δεν ξέρεις ποτέ πού θα σε πάει, πού θα σε στείλει η επόμενη στροφή..
Ξεκινάς με άδεια χέρια, με ένα «τίποτα» που μοιάζει άβολο και βαρύ.
Μετά συναντάς ανθρώπους, ανοίγεις πόρτες, γεμίζεις στιγμές.
Γίνεσαι «όλα».
Χτίζεις όνειρα, βάζεις ρίζες, φτιάχνεις σχέδια που μοιάζουν αιώνια.
Φτιάχνεις ψευδαισθήσεις με το “για πάντα” για ντεκόρ.
Κι εκεί ακριβώς, όταν πιστεύεις ότι κρατάς τη σταθερότητα στα χέρια σου, έρχεται η ζωή και τα ανατρέπει.
Ένα τέλος, μια απώλεια, μια προδοσία, μια σιωπή.
Κι εκεί που ήσουν «πάντα», βρίσκεσαι ξανά στο «τίποτα».
Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει «για πάντα».
Υπάρχει μόνο ο κύκλος.
Η αρχή, η κορυφή, η πτώση και ξανά η αρχή.
Όσο κι αν παλεύουμε να κρατηθούμε, η ζωή μας δοκιμάζει με τον ίδιο τρόπο: σου δίνει τα πάντα, για να σε ρωτήσει μετά αν μπορείς να τα αντέξεις όταν γκρεμιστούν.
Κι όμως, μέσα σε αυτή την αέναη εναλλαγή, υπάρχει κάτι λυτρωτικό.
Το να ξαναρχίσεις. Το να ξαναχτίσεις.
Γιατί αν δεν υπήρχε το τίποτα, δεν θα εκτιμούσες ποτέ το «όλα».
Αν δεν έπεφτες, δεν θα μάθαινες πόση δύναμη έχεις να σηκωθείς.
Αν δεν καιγόσουν, δεν θα ήξερες ότι μπορείς να φτιάξεις ξανά φωτιά από τις στάχτες σου.
Η ζωή μας δεν είναι μια ευθεία γραμμή.
Είναι ένας κύκλος που μας κάνει άλλες φορές θεατές κι άλλες πρωταγωνιστές.
Κι όσο κι αν μοιάζει κουραστικό να ξαναρχίζεις από την αρχή, εκεί είναι που γεννιέται η ουσία:
Στο ξαναχτίσιμο, στο ξαναδοκίμασμα, στο ξαναζώ.
Από το τίποτα στα πάντα, κι όλο πάλι από την αρχή.
Κι ίσως τελικά εκεί να κρύβεται η σοφία.
Όχι στο να κρατήσεις ό,τι απέκτησες, αλλά στο να μην φοβηθείς ποτέ να το ξαναχτίσεις.
Κι όλο πάλι, απ’ την αρχή!
