Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Κοιτώ τα μάτια αυτών που γυαλίζουν και τους χαμογελώ.
Δεν τους φοβάμαι, αντίθετα νιώθω ότι ταυτίζομαι μαζί τους.
Είναι large στο χαμόγελο και στην ψυχή τους.
Συζητώ μαζί τους, πίνω καφέ, κανένα κρασάκι ωραίες κουβέντες, με μπέσα και ντομπροσύνη.
Τους συγκρίνω με μας τους υπόλοιπους, τους μεγάλους τεράστιους Τιτάνες με την σπουδαία ζωάρα.
Τούτοι ‘δω οι τρελοί παίρνουν τη μέρα όπως έρθει δεν τους πτοεί η ζέστη το κρύο …..
μας κοιτούν ίσως κάπως προκλητικά, αλλά με ψυχραιμία.
Αντίθετα από μας που βγάζουμε την εμετική μας διάθεση και σπρώχνουμε με ύφος το χέρι να δείξουμε το rolex και τα σχετικά….
Σε απάντηση…
το καπάκι της μπύρας ανοίγει με έναν εξαιρετικά χαρούμενο ήχο και τα μπουκάλια ανταμώνουν σε ένα ‘στην υγειά μας’.
Μαζί τους δεν απολογούμαι για το αύριο.
Χωρίς σκοτούρες και υποχρεώσεις έχουν ένα άλλο αέρα ρε φίλε.
Αυτοί γνωρίζουν ότι κουβαλούν μία ωραία τρέλα, και τις ατέλειες τους τις ενώνουν με τη δική σου προσωπικότητα.
Δεν είναι συμβατοί στην παλιοκοινωνία.
Φορές που η καλύτερή τους παρέα είναι ένα σκυλάκι αδέσποτο ή ένα γατάκι, που θα του δώσουν και τη μπουκιά από το στόμα τους για να το κρατήσουν στη ζωή.
Μου αρέσει να ανήκω στην παρέα τους.
Είναι πιο σπουδαίοι από μας.
Αντέχουν τα πάντα, τσαλακώνονται αν χρειαστεί, ή αν θα ζητήσεις μία βοήθεια.
Και να μην το κάνεις αυτοπροσφέρονται από μόνοι τους, και εμείς νομίζουμε τρομάρα μας ότι κάνουμε ζωάρα.
Ζωάρα, πάρτι, παραλίες, μάρκες, ταβερνάκια, σούπερ μάρκετ κλπ.
Όχι ρε φίλε τα κενά μας καλύπτουμε και μετά πόσες καλημέρες και καλησπέρες θα πούμε…
Βολεμένοι είμαστε.
Και εγώ το ίδιο.
Αλλά ζηλεύω, ζηλεύω τη δική τους τρέλα.
Αυτή που σε κάνει να γουστάρεις αντάρτικα πράγματα.
Ο τρελός τα έχει 400
Τρελός είναι.
Ούτε κουφός ούτε μουγκός.
