Γράφει ο Δημήτρης Καραμάνος
Δεν είμαι προσχέδιο. Δεν είμαι επιλογή υπό αξιολόγηση. Δεν είμαι κάτι που δοκιμάζεις μέχρι να σιγουρευτείς. Όταν ένας άνθρωπος σε θέλει, το ξέρει. Δεν χρειάζεται επιτροπή, ούτε παράταση.
Το “δώσε μου χρόνο” ακούγεται ώριμο. Στην πραγματικότητα, τις περισσότερες φορές σημαίνει “δεν νιώθω αρκετά, αλλά δεν θέλω να το παραδεχτώ”. Κι εγώ δεν έχω ανάγκη από ευγενικές αναβολές. Έχω ανάγκη από καθαρότητα.
Δεν ζητάω να ξέρεις το μέλλον. Δεν σου ζητάω υποσχέσεις για πάντα. Σου ζητάω να ξέρεις αν θέλεις να είσαι εδώ τώρα. Αν χρειάζεσαι εβδομάδες για να ζυγίσεις αν σου κάνω, αν μετράς υπέρ και κατά σαν να πρόκειται για επαγγελματική συμφωνία, τότε δεν μιλάμε για έρωτα. Μιλάμε για αμφιβολία.
Και η αμφιβολία δεν χτίζει μαζί. Διαβρώνει.
Όταν θέλω μια γυναίκα, δεν το σκέφτομαι τόσο ώστε να το χάσω. Δεν περιμένω να δω αν θα εμφανιστεί κάτι καλύτερο. Δεν κρατάω ανοιχτές εναλλακτικές. Μπαίνω. Με ρίσκο. Με πιθανότητα να πληγωθώ. Αλλά μπαίνω.
Γιατί το να θέλεις κάποιον δεν είναι μαθηματικός υπολογισμός. Είναι απόφαση καρδιάς και στάσης. Είναι να λες “σε θέλω” χωρίς να χρειάζεται να το εξηγήσεις πρώτα στον εαυτό σου.
Αν χρειάζεσαι χρόνο, πάρε τον. Αλλά μην περιμένεις να με βρεις εκεί όταν θα έχεις καταλήξει. Δεν είμαι σε αναμονή. Δεν θα σταθώ σε μια γκρίζα ζώνη μέχρι να ξεκαθαρίσεις μέσα σου τι είμαι για σένα.
Θέλω κάποιον που, όταν με κοιτάξει, δεν θα χρειαστεί παύση. Που δεν θα πει “ίσως”. Που δεν θα ζητήσει περιθώριο για να συγκρίνει. Θέλω την καθαρή πρόθεση, όχι την επιφυλακτική δοκιμή.
Αν χρειάζεσαι χρόνο για να αποφασίσεις αν με θέλεις, τότε η απόφαση έχει ήδη παρθεί. Απλώς δεν έχεις το θάρρος να την πεις δυνατά.
Κι εγώ προτιμώ μια δύσκολη αλήθεια από μια βολική καθυστέρηση.
