Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κι όταν κουράζεσαι να είσαι ο άνθρωπος που έφτιαξες; Όταν σε έχτιζες για να τα αντέχεις όλα, ξέχασες να σου δώσεις το δικαίωμα να μην αντέξεις άλλο.
Σε κατασκεύασες. Δεν γεννήθηκες έτσι. Έβαλες πλάτη από νωρίς. Έμαθες να μη ζητάς. Να μη γκρινιάζεις. Να μη δείχνεις πόσο σε πονάει. Έγινες ο σταθερός, ο λογικός, αυτός που “το έχει”. Σε θαύμασαν γι’ αυτό. Σε χρειάστηκαν γι’ αυτό. Και κάπου εκεί, το έκανες ταυτότητα.
Μόνο που η αντοχή δεν είναι χαρακτήρας. Είναι μηχανισμός άμυνας.
Κάθε φορά που κατάπινες μια προσβολή για να μη χαλάσει η ισορροπία. Κάθε φορά που συγχωρούσες χωρίς να έχεις χωνέψει. Κάθε φορά που έλεγες “δεν πειράζει” ενώ μέσα σου κάτι φώναζε. Έχτιζες έναν ρόλο. Του δυνατού. Του ώριμου. Του ανθεκτικού.
Και τώρα δεν ξέρεις πώς να τον βγάλεις από πάνω σου.
Γιατί αν πεις “κουράστηκα”, θα απογοητεύσεις. Αν πεις “δεν μπορώ άλλο”, θα κλονίσεις την εικόνα. Αν σταματήσεις να αντέχεις, ποιος θα είσαι; Χωρίς την αντοχή σου, χωρίς τη λειτουργικότητά σου, χωρίς το να είσαι αυτός που λύνει;
Η αλήθεια είναι σκληρή. Δεν κουράστηκες από τους άλλους. Κουράστηκες από τον εαυτό που υποχρέωσες να είσαι.
Δεν είναι αδυναμία να λυγίσεις. Αδυναμία είναι να συνεχίζεις να παριστάνεις τον άτρωτο ενώ μέσα σου έχεις ήδη ραγίσει. Δεν είναι ήττα να πεις “μέχρι εδώ”. Ήττα είναι να συνεχίζεις να υπομένεις για να μη διαταραχθεί μια ισορροπία που σε διαλύει.
Έχεις δικαίωμα να μη συγχωρήσεις. Να μη καταλάβεις. Να μη είσαι ο ώριμος της υπόθεσης. Να μη σηκώσεις άλλο βάρος που δεν σου ανήκει.
Το πιο βαρύ φορτίο δεν είναι οι δυσκολίες. Είναι η προσποίηση ότι δεν σε αγγίζουν.
Αν σε έχτισες για να τα αντέχεις όλα, ήρθε η ώρα να γκρεμίσεις λίγο από αυτό το οικοδόμημα. Να δεις τι μένει όταν δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα. Να επιτρέψεις στον εαυτό σου να μην αντέξει.
Γιατί δεν είσαι φτιαγμένος για να αντέχεις τα πάντα. Είσαι φτιαγμένος για να επιλέγεις τι αξίζει να αντέξεις.
