Γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά
Το χειρότερο για μένα είναι η πτώση ενός ανθρώπου στα μάτια ενός άλλου. Φρόντισα να μην είμαι εγώ αυτός ο άνθρωπος που θα γκρεμιστεί στα μάτια κάποιου. Όσο τουλάχιστον μπορείς να το ελέγξεις.
Εσύ μάτια μου όμως, κατάφερες να πέσεις στα μάτια μου με τον χειρότερο τρόπο. Στον ύψιστο βαθμό. Το τερμάτισες που λένε.
Δεν έχει γυρισμό αυτό, ό,τι κι αν κάνεις. Τουλάχιστον για μένα. Δε μπορώ καν να μετρήσω τα όποια καλά ή θετικά όταν συμβεί κάτι τέτοιο.
Και συνέβη.
Και πάγωσα.
Και ακούστηκε ένα κρακ μέσα μου και έσπασαν όλα.
Ξαφνικά ήσουν κάποιος άλλος. Κάποιος που δε γνώριζα και δεν ήθελα να ξέρω. Κάποιος που μετάνιωσα που έβαλα στη ζωή μου και κάποιος που πολύ εύκολα θα ξεχάσω.
Ναι, συνέβη και έχεις την ευθύνη σου.
Ναι, συνέβη, οπότε βρες καράβι να φύγεις. Ή όποιο άλλο μεταφορικό μέσο τελοσπάντων. Άλλαξε πλανήτη. Αρκεί να μην ξέρω ότι αναπνέουμε τον ίδιο αέρα.
Μακριά μου να μείνεις γιατί δε θέλω καν να βλέπουμε τον ίδιο ουρανό.
Δε θέλω καμία εξήγηση. Καμία απολογία. Γιατί όλα εις βάρος σου θα είναι. Απλά θα συνεχίζεται η πτώση και δε θα μείνει ίχνος από κανένα συναίσθημα που μπορεί να είχα.
Μάτια μου, βλέπεις δεν είναι δύσκολο να σου φτιάξει ένας άνθρωπος ένα βάθρο επειδή είναι αυτό ακριβώς. Άνθρωπος.
Δύσκολο είναι να μείνεις εκεί πάνω και να αποδείξεις ότι το αξίζεις αυτό το βάθρο. Ότι δε σε έβαλε άδικα κι άσκοπα εκεί πάνω να αγναντεύεις μονάχα τον κόσμο.
Ο λόγος σου κι η μπέσα σου. Η απόλυτη ταύτιση λόγων κι έργων. Αυτά θα σε κρατήσουν εκεί.
Κι εσύ, ματάκια όμορφα, τελικά δεν διέθετες τίποτα από αυτά.
Η ενσυναίσθησή σου, η αλήθεια σου και ο σεβασμός στον άνθρωπο είναι αυτά που διασφαλίζουν την παραμονή σου σε αυτό το βάθρο. Εντέλει, όλα ήταν μια βιτρίνα.
Μια όμορφη βιτρίνα που σε τραβά να πλησιάσεις. Να πιστέψεις. Να θελήσεις να κάνεις δικά σου όσα υπόσχεται.
Και μετά διαπιστώνεις την κακή ποιότητα.
Τα γερά θεμέλια βλέπεις χρειάζονται καλά υλικά. Συνέπεια. Φροντίδα.
Δεν είναι κανένας ο εχθρός. Μόνο ο χρόνος. Κι αυτό το παρέβλεψες.
Γιατί μετά από κάθε παράσταση, όσο κι αν ταυτίστηκε ο ηθοποιός με τον ρόλο του και σε πήρε μαζί του, κάποια στιγμή πέφτει η αυλαία.
Και τότε μένει γυμνός ο άνθρωπος.
Κι όταν βγήκες από τον ρόλο που σου πήγαινε γάντι, δεν ήσουν αυτός που είδα, που ήθελα και που με έπειθε πια.
Κι ευτυχώς που τα πάω καλά με τις απομυθοποιήσεις. Έχω κάνει πολλές. Προφανώς είστε πολλοί εκεί έξω.
Δεν ήθελα να είναι έτσι αν ρωτάς.
Δε μου άφησες κανένα περιθώριο, αν ξαναρωτάς.
Αναρωτήσου μόνο ποιος τελικά είναι ο χαμένος.
Μπορούσες να το κάνεις αλλιώς. Να μη χρειαστεί να τσακιστείς μπροστά στα μάτια μου.
Ούτε να σε λυπηθώ δεν έχω χρόνο.
Άιντε, βρες καράβι λοιπόν.
Και καλό κατευόδιο.
