Γράφει η Κική Γ.
Η κάθε σχέση είναι αναγκαίο να ξεκινάει με αμοιβαία αισθήματα. Χρειάζεται και από τις δύο πλευρές να ανάψει η σπίθα, να ξυπνήσουν αισθήσεις, να χτυπήσουν καρδιές.
Το “ίσως σε θέλω”, “ο καιρός θα δείξει”, “μάλλον μου λείπεις”, προδηλώνει κάτι χλιαρό, εφήμερο, αδιάφορο.
Σαφώς και δεν είναι όλες οι σχέσεις σοβαρές. Όσες όμως δεν έχουν τις σωστές βάσεις και προδιαγραφές, δεν λέγονται σχέσεις. Είναι κάτι άλλο και σίγουρα δεν χρειάζεται, ούτε να ασχοληθεί κανείς παραπάνω, ούτε να επενδύσει σ’ αυτές.
Από τη στιγμή όμως που κάποιος σ’ ενδιαφέρει πραγματικά, πρέπει να αφουγκραστείς σωστά και την απέναντι πλευρά. Υπάρχουν εμφανή σημάδια που δηλώνουν νοιάξιμο, αδυναμία, ιδιαίτερη συμπάθεια.
Εκεί αρχίζεις να ελπίζεις, ενθουσιάζεσαι και φροντίζεις με σωστά βήματα, να προχωρήσει το θέμα παρακάτω.
Στην περίπτωση που η κατάσταση αρχίζει να κουράζει και ξεφεύγει από τη νόρμα χωρίς λόγο και λογική εξήγηση, αλλάζεις δρόμο.
Αν χρειαστεί να κυνηγήσεις παραπάνω, αυτόν που σε άγγιξε, ξέχνα το.
Προφανώς ή δεν είσαι τελικά ο τύπος του ή θέλει να ικανοποιήσει τον εγωισμό του και να σε παίζει μπάλα.
Οι ώριμοι και σωστοί άνθρωποι είναι ντόμπροι. Ανοίγουν τα χαρτιά τους και ξεκαθαρίζουν τη θέση τους. Σέβονται, εκτιμούν, τιμούν.
Τα υπόλοιπα είναι καπρίτσια και δηλώνουν ή σαχλοκόριτσα ή ψευτόμαγκες.
Κανένας δεν έχει δικαίωμα να παίζει με τον άλλον, ούτε με την καρδιά του.
Αυτά που δεν θέλουμε να μας κάνουν, να μην τα κάνουμε σε κανέναν.
Ρόδα είναι και γυρίζει. Εκεί που είσαι πάνω, βρίσκεσαι στον πάτο και ο πάταγος είναι μεγάλος.
Το νου σας, αμφότεροι.
