Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Κι αν κάποτε γυρίσεις, πες μου μονάχα πως σου έλειψα.
Μην μου φέρεις εξηγήσεις. Μην μου απλώσεις λόγια που έμαθες να λες για να ισιώνεις καταστάσεις. Δεν τα θέλω. Δεν τα χρειάζομαι.
Πες μου μόνο την αλήθεια.
Γιατί όταν έφυγες, δεν πήρες απλώς την παρουσία σου. Πήρες ρυθμό. Πήρες συνήθεια. Πήρες κομμάτια από κάτι που χτιζόταν χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Κι εγώ έμεινα εδώ, να μαθαίνω πώς είναι να συνεχίζεις χωρίς αυτό που σε είχε μάθει να νιώθεις.
Δεν σε περίμενα.
Αλλά δεν σε ξέχασα κιόλας.
Υπάρχει διαφορά.
Το να μην περιμένεις είναι επιλογή. Το να μην ξεχνάς είναι αλήθεια.
Κι αν γυρίσεις, μην προσπαθήσεις να με πείσεις ότι όλα ήταν λάθος. Δεν ήταν. Ζήσαμε κάτι. Το νιώσαμε. Το χαλάσαμε. Αλλά υπήρξε. Κι αυτό δεν διαγράφεται.
Θέλω μόνο να σε κοιτάξω και να μου πεις “μου έλειψες”.
Χωρίς φόβο. Χωρίς εγωισμό. Χωρίς να σκέφτεσαι τι σημαίνει αυτό μετά.
Γιατί το πιο δύσκολο δεν είναι να γυρίσεις.
Είναι να παραδεχτείς γιατί γύρισες.
Κι αν δεν σου έλειψα, μην έρθεις καν.
Μην μπερδεύεις την ανάγκη με το συναίσθημα. Μην επιστρέφεις επειδή κουράστηκες να ψάχνεις αλλού αυτό που είχες ήδη εδώ.
Εγώ δεν είμαι στάση.
Δεν είμαι το “σίγουρο” που αφήνεις και ξαναπιάνεις όταν δεν βρίσκεις καλύτερο.
Είμαι επιλογή. Και θέλω να είμαι συνειδητή.
Αν λοιπόν γυρίσεις, έλα καθαρά.
Χωρίς παιχνίδια. Χωρίς μισές αλήθειες.
Πες μου μόνο πως σου έλειψα.
Κι άσε με μετά να αποφασίσω αν μου έλειψες κι εσύ… ή αν έμαθα πια να ζω χωρίς εμάς.
