Γράφει η Ρόη Καπετάνου
Από όλους τους τρόπους που μπορεί να τελειώσει ένας έρωτας, ο πιο σιωπηλός, ο πιο ύπουλος, είναι αυτός που σβήνει χωρίς φωνές. Χωρίς κόντρες, χωρίς μάχες, χωρίς καμία γαμημένη αντίδραση.
Γιατί εκεί που υπάρχει ένταση, υπάρχει ακόμα κάτι να σωθεί.
Ο έρωτας δεν πεθαίνει από τους καβγάδες. Πεθαίνει από τη σιωπή. Από τη στιγμή που κοιτάς τον άλλον και δεν σου καίγεται καρφί να του πεις κάτι – καλό ή κακό. Από τη στιγμή που σταματάς να παλεύεις, να φωνάζεις, να προσπαθείς να τον κάνεις να σε νιώσει.
Οι καβγάδες χωρίς λογική, οι ανόητες κόντρες, εκείνα τα «γιατί» που δεν έχουν εξήγηση, είναι οι εκρήξεις που κάνουν το «μαζί» να αντέχει. Γιατί ο έρωτας, ο αληθινός έρωτας, δεν είναι ήρεμος. Δεν είναι προβλέψιμος, δεν είναι χαμογελαστός και ισορροπημένος 24/7.
Είναι ένταση.
Είναι εκείνο το «φύγε» που σημαίνει «μείνε και πολέμα για μένα».
Είναι εκείνο το «δεν αντέχω άλλο» που κρύβει μέσα του ένα «μείνε να με αντέξεις».
Είναι τα μάτια που πετάνε φωτιές από θυμό, αλλά πίσω τους καίγεται ακόμα μια σπίθα που αρνείται να σβήσει.
Οι άνθρωποι που παλεύουν μεταξύ τους, δεν θέλουν να χωρίσουν. Θέλουν να βρουν τρόπο να μείνουν.
Ο πραγματικός φόβος δεν είναι οι τσακωμοί.
Ο πραγματικός φόβος είναι να σταματήσουν να υπάρχουν.
Να πάψεις να τον κοιτάς και να σου είναι αδιάφορο αν μείνει ή φύγει.
Γιατί τότε, φίλε μου, δεν υπάρχει τίποτα να σωθεί.
Ο έρωτας δεν είναι εύκολος. Αλλά αν ακόμα παλεύεις γι’ αυτόν, τότε ζει.
