Γράφει η Αγγελική Μεταξά
Γιατί η αρχή είναι εύκολη. Όλοι ξέρουν να διεκδικούν στην αρχή. Όταν το παιχνίδι έχει σασπένς, όταν δεν ξέρεις αν θα σε διαλέξει, όταν η καρδιά χτυπάει λίγο πιο δυνατά επειδή ακόμα δεν είσαι σίγουρος αν σε θέλει όπως τη θέλεις.
Στέλνεις πρώτος.
Ρωτάς πώς ήταν η μέρα της.
Παρατηρείς τις λεπτομέρειες.
Την κοιτάς σαν να είναι το πιο όμορφο πράγμα που έχεις δει.
Και μετά, τη θεωρείς δεδομένη.
Και κάπου εκεί, σταδιακά, σταματάς να διεκδικείς. Όχι γιατί δεν την αγαπάς. Όχι γιατί δεν την θες. Αλλά γιατί νομίζεις ότι δεν χρειάζεται πια.
Τη βλέπεις κάθε μέρα, τη φιλάς κάθε πρωί, κοιμάται δίπλα σου κάθε βράδυ. Πού να πάει;
Και όμως… αν δεν τη διεκδικήσεις, θα φύγει.
Θα φύγει, όχι γιατί ψάχνει κάτι άλλο. Αλλά γιατί δεν αντέχει να γίνει η σκιά μιας αγάπης που ξεκίνησε φλογερή και έσβησε στην ρουτίνα.
Οι σχέσεις δεν πεθαίνουν από απιστία. Δεν τελειώνουν από έναν τσακωμό, από μια στραβή μέρα. Πεθαίνουν από την αδιαφορία. Από το «δε χρειάζεται να προσπαθήσω άλλο». Από το «την έχω, άρα δεν χρειάζεται να της δείξω ότι τη θέλω».
Αλλά ξέρεις κάτι; Η γυναίκα δεν θέλει απλά να ξέρει πως την αγαπάς. Θέλει να το νιώθει.
Να την κοιτάς ακόμα όπως την κοίταζες στην αρχή.
Να την κάνεις να γελάει.
Να προσπαθείς να την κατακτήσεις, ακόμα κι αν έχεις ήδη κερδίσει την καρδιά της.
Γιατί καμία γυναίκα δεν φεύγει επειδή δεν αγαπήθηκε.
Φεύγει επειδή ξεχάσανε να τη διεκδικούν.
Και το πιο θλιβερό; Όταν το καταλάβεις, μπορεί να είναι ήδη αργά.
