Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ξέρεις τι είναι το αστείο; Από την αρχή ήξερα πως δεν θα κρατήσει. Το ένιωθα στα βλέμματά σου, το άκουγα στις σιωπές σου, το διάβαζα στα μισά λόγια που δεν έγιναν ποτέ προτάσεις. Όλο το σκηνικό μύριζε προσωρινό.
Κι όμως, έμεινα.
Δεν κράτησα τίποτα για εμένα. Δεν άφησα κανένα κομμάτι μου απείραχτο, κανένα συναίσθημα ανέγγιχτο, καμία άμυνα όρθια. Σου έδωσα ό,τι είχα και ακόμα περισσότερα. Όχι γιατί πίστευα πως θα αλλάξεις. Όχι γιατί περίμενα ένα θαύμα.
Αλλά γιατί έτσι είμαι εγώ.
Δεν ξέρω να αγαπάω με φειδώ. Δεν ξέρω να κρατάω κομμάτια μου για την ασφάλεια του αύριο. Δεν ξέρω να φιλτράρω τα συναισθήματά μου και να υπολογίζω τις πιθανότητες. Όταν κάτι το θέλω, το θέλω μέχρι τέλους.
Και το ήξερα το τέλος.
Το ήξερα, αλλά δεν το φοβήθηκα. Δεν έτρεξα να σωθώ, δεν κράτησα πισινές. Γιατί δεν έχω μάθει να ζω με μισά. Προτιμώ να πέσω με φόρα, παρά να σέρνομαι σε σχέσεις-ασφαλείας που δεν καίνε, δεν πονούν, δεν αξίζουν.
Και ξέρεις κάτι ακόμα; Δεν μετανιώνω.
Γιατί όταν ήμουν μαζί σου, ήμουν ολοκληρωτικά. Δεν έπαιξα παιχνίδια, δεν έκρυψα τίποτα, δεν προσποιήθηκα πως αισθάνομαι λιγότερα για να μη φοβηθείς. Σ’ αγάπησα όπως ξέρω να αγαπάω. Ολόκληρη.
Και το τέλος ήρθε.
Όπως ήξερα πως θα έρθει.
Αλλά δεν με διέλυσε. Γιατί δεν έχω απωθημένα, δεν έχω ανείπωτα, δεν έχω μισοτελειωμένες στιγμές να με βασανίζουν. Έδωσα ό,τι είχα και ό,τι ήμουν.
Εσύ;
Εσύ μπορεί να έφυγες νομίζοντας πως γλίτωσες.
Αλλά στην πραγματικότητα, εγώ ήμουν αυτή που έζησε.
