Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Η δική μας ιστορία είναι σαν ένα παραμύθι, μόνο που δεν είχε το ευτυχισμένο τέλος που συναντά κανείς στην πλειονότητα των παραμυθιών. Είκοσι τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη μας γνωριμία, σε συνάντησα ξανά τυχαία. Εσύ, η πρώτη μου σχέση, η πρώτη μου αγάπη, ήσουν και πάλι μπροστά μου. Η ομορφιά σου παρέμενε ανεξίτηλη με το πέρασμα των χρόνων.
Βγήκαμε ξανά και μόλις μου άγγιξες το χέρι, ένιωσα σαν να μην είχε περάσει ούτε ένας χρόνος από το πρώτο μας ραντεβού, όταν ήμασταν φοιτητές. Σε κοίταξα και όλες οι στιγμές μας πέρασαν από τη μνήμη μου σαν τρέιλερ κινηματογραφικής ταινίας. Δάκρυα άρχισαν να σκαρφαλώνουν στα μάτια μου, ενώ ταυτόχρονα ζεστασιά πλημμύρισε την ψυχή μου.
Είκοσι τέσσερα χρόνια πριν με άφησες. Είκοσι τέσσερα ολόκληρα χρόνια μέσα μου υπήρχε ένα “γιατί” που με βασάνιζε. Αν και η έλξη ανάμεσά μας ήταν εμφανής, μου είπες ότι δεν μπορούμε να είμαστε ξανά μαζί. Και αυτό γιατί από την πλευρά σου έχεις άλλες προτεραιότητες που δεν συμβαδίζουν με τις δικές μου, αν και θα το ήθελες πολύ.
Είκοσι τέσσερα χρόνια στη σκέψη μου, είκοσι τέσσερα χρόνια στην καρδιά μου, αλλά όχι στη ζωή μου. Είκοσι τέσσερα χρόνια μετά, έκανες κομμάτια ξανά την καρδιά μου. Τραβήξαμε μια φωτογραφία ώστε να αποθηκευτεί ευλαβικά στο χρονοντούλαπο των αναμνήσεών μας, όπως και εκείνη η φωτογραφία που τραβήχτηκε το 2000. Δεν πίστεψα τα λόγια σου πως ήμουν η πρώτη σου αγάπη και με είχες στην καρδιά σου κι εσύ για είκοσι τέσσερα ολόκληρα χρόνια.
Δεν γνωρίζω αν η μοίρα μας φέρει ξανά τον έναν στο δρόμο του άλλου. Το μόνο που ξέρω είναι ότι θέλω να είσαι καλά. Ίσως σε είκοσι χρόνια από σήμερα να τραβήξουμε ξανά μια φωτογραφία. Ίσως η ζωή μας φέρει κοντά ξανά με κάποιον μαγικό τρόπο. Ίσως στο μέλλον να είμαστε μαζί και να μας χωρίσει μόνο ο θάνατος. Αυτό μόνο ο Θεός το ξέρει.
