Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Έρωτας, φίλε μου, είναι να χτυπάει το τηλέφωνό σου, να βλέπεις το όνομά της στην οθόνη και να δημιουργείται αυτόματα ένα πλατύ χαμόγελο στη φάτσα σου, μόνο και μόνο επειδή βλέπεις το δικό της όνομα.
Έρωτας είναι να απαντάς και, με το που ακούς τη φωνή της, να χάνονται όλοι οι άλλοι ήχοι γύρω σου. Να ακούγεται μέχρι τα βάθη της ψυχή σου μόνο η δική της φωνή.
Να μιλάτε κι εσύ να λες ό,τι χαζομάρα σου έρθει στο κεφάλι. Να απελευθερώνεσαι, να λύνεσαι, να παίζεις λες κι είσαι πάλι ένα μικρό κι ανέμελο παιδάκι. Να μη φοβάσαι μήπως φανείς γελοίος, μήπως πεις κάτι λάθος, μήπως εκτεθείς. Γιατί μπροστά της δεν χρειάζεται να είσαι τίποτα περισσότερο από αυτό που είσαι.
Έρωτας είναι να πρέπει να κλείσετε τη συνομιλία σας κι εσύ να ψάχνεις κι άλλα θέματα για να την κρατήσεις, έστω ένα δευτερόλεπτο παραπάνω μαζί σου. Να λες “περίμενε, να σου πω και κάτι ακόμα” ενώ στην πραγματικότητα δεν έχεις τίποτα να της πεις, απλώς δεν θέλεις να τελειώσει η κουβέντα. Γιατί δεν μπορείς, σου λέω, ποτέ να τη χορτάσεις.
Έρωτας είναι να περνάει η ώρα μαζί της και να μην το καταλαβαίνεις. Να λες “πότε πέρασε τόση ώρα” και να νιώθεις πως μόλις τώρα ξεκινήσατε. Να μπορείς να της μιλάς για τα πάντα και για το τίποτα. Για τη δουλειά, για τις βλακείες της ημέρας, για ένα τραγούδι που άκουσες, για κάτι που θυμήθηκες ξαφνικά. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, να χαμογελάς μόνο και μόνο επειδή είναι εκεί.
Έρωτας είναι να θυμάσαι τις μικρές της λεπτομέρειες. Τον τρόπο που γελάει, τον τρόπο που λέει μια συγκεκριμένη λέξη, εκείνο το “έλα μωρέ” που λέει όταν ντρέπεται, εκείνη τη μικρή σιωπή της όταν κάτι την πειράζει. Να την ξέρεις τόσο καλά, που μερικές φορές να καταλαβαίνεις τι νιώθει πριν καν στο πει.
Κι έρωτας είναι, όταν κλείνετε τελικά, να κλείνεις κάθε φορά με ένα “σ’ αγαπάω ω ω ω ω”. Και γιατί την αγαπάς, αλλά και γιατί θέλεις να την κάνεις να γελάσει. Να γεμίσεις δηλαδή την ψυχή της με όσο το δυνατόν περισσότερα συναισθήματα. Να της αφήσεις ένα χαμόγελο πριν κλείσει το τηλέφωνο. Να της θυμίσεις, έστω για μια στιγμή, πως κάπου υπάρχει ένας άνθρωπος που χαίρεται απλώς και μόνο επειδή υπάρχει εκείνη.
Γιατί τελικά αυτό είναι ο έρωτας… Δεν είναι τα μεγάλα λόγια, τα λουλούδια και τα εντυπωσιακά.
Είναι να βλέπεις το όνομά της στην οθόνη και να χαμογελάς σαν ηλίθιος!
Είναι να ακούς τη φωνή της και να ησυχάζει μέσα σου ολόκληρος ο κόσμος.
Είναι να μη θέλεις να τελειώσει η κουβέντα ποτέ.
Είναι, όσο κι αν πέρασαν τα χρόνια, να έχεις ακόμα αυτή την παιδική χαρά όταν ακούς τη γυναίκα που αγαπάς να σου λέει, “Έλα, πες μου.” Κι εσύ να έχεις πάντα κάτι να της πεις.
