Δεν ήθελα τίποτα.
Ούτε εξηγήσεις, ούτε επιστροφές.
Μόνο να μην ξεχάσεις να πεις ένα “ευχαριστώ”.
Για όλα εκείνα που σήκωσα εγώ,
ώστε να μη λυγίσεις εσύ.
Γράφει η Αργυροπούλου Ναταλία
Δεν ήθελα ανταλλάγματα. Ούτε δώρα, ούτε σπουδαίες χειρονομίες. Δεν περίμενα να μου φτιάξεις τη ζωή. Ήθελα μόνο να αναγνωρίσεις. Να μην ξεχάσεις. Να μην προσπεράσεις. Να πεις ένα “ευχαριστώ” για όσα έμειναν πίσω σου, επειδή εγώ τα κράτησα.
Για τις φορές που έσφιξα τα δόντια και στάθηκα. Που δεν μίλησα για να μη σε κάνω να νιώσεις λίγος. Που σε προστάτεψα απ’ τις αλήθειες σου. Που έμεινα να μαζεύω τις στάχτες όταν εσύ έκαιγες τα πάντα και έφευγες.
Πάλι το ξέχασες.
Πάλι πήρες, χωρίς να κοιτάξεις τι άφησες.
Πάλι νόμισες πως έτσι πρέπει – να σου προσφέρονται όλα απλόχερα, χωρίς να ρωτάς αν κοστίζουν.
Μα το πιο ακριβό πράγμα που σου έδωσα, δεν ήταν ο χρόνος μου, ούτε η στήριξή μου. Ήταν η σιωπή μου κάθε φορά που έπρεπε να μιλήσω. Ήταν το χαμόγελο που σου χάρισα όταν μέσα μου ούρλιαζα. Ήταν το «δεν πειράζει» μου που θα ‘πρεπε να ήταν «φτάνει πια».
Ένα “ευχαριστώ”, ξέρεις, δεν σώζει καταστάσεις. Δεν μαζεύει όσα ράγισαν. Αλλά είναι εκείνη η μικρή λέξη που κάνει το βάρος λίγο πιο ελαφρύ. Είναι το «σε βλέπω» που όλοι χρειαζόμαστε. Είναι το «δεν σε θεωρώ δεδομένο».
Και ξέρεις τι είναι το πιο άδικο; Πως όταν δίνεις από την ψυχή σου, περιμένεις να την προσέξουν – όχι να την πατήσουν. Όχι να σε ξεχάσουν. Όχι να σου φερθούν σαν σκιά.
Δεν ήθελα πολλά.
Ένα “ευχαριστώ” να μην ξεχνούσες.
Αυτό μόνο.
