Γράφει η Τάνια Αναγνώστου.
Αν ξανασυστηνόμασταν εμείς οι δύο από την αρχή, θα σου έλεγα για μένα, πως επέστρεψα από ένα επώδυνο και επίπονο ταξίδι στην κόλαση. Τη δική μου κόλαση. Πως πήρα από το χέρι έναν προς έναν τους δαίμονες μου και τους κοίταξα στα μάτια μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Είδα πολλά, όταν μίλησα μαζί τους. Κάποια δε μου άρεσαν καθόλου. Προσπάθησα να τα αποδεχτώ και να τα διορθώσω. Ακόμα προσπαθώ..
Θα σου πω, πως έμαθα να συμφιλιώνομαι με το παρελθόν, όσο και αν αυτό πονάει, και να το κάνω γέφυρα για να προχωρήσω στο μέλλον, να το κρατώ μέσα μου και να μαθαίνω από αυτό. Θα σου χαμογελάσω και θα σε αφήσω να αγγίξεις τα σημάδια από τις πληγές μου. Δεν θα σε αφήσω να δεις τη θλίψη και τη μελαγχολία των ματιών μου, αυτή είναι για εκείνους τους λίγους, τους μετρημένους στα δάκτυλα του ενός χεριού.
Θα σου δείξω πως είμαι δυνατή, πως αντέχω και πως δαμάζω τη φωτιά για να χορέψω μέσα της.
Θα σου πω πως έχω και εγώ όνειρα, αλλά δε θα σου τα εκμυστηρευτώ κατευθείαν, αν δε σε εμπιστευτώ πρώτα, από φόβο μήπως και μου τα ραγίσεις και σπάσουν. Είναι ευαίσθητα τα όνειρα.. Θα σε αφήσω να καθίσεις δίπλα μου, μόνο αν δείξεις σεβασμό στη διαφορετικότητά μου και δεν προσπαθήσεις να με αλλάξεις και να με κάνεις όπως εσύ θέλεις. Θα σου πω πως έμαθα να ψιθυρίζω την αγάπη στο αυτί, για να την ακούσει μονάχα αυτός που θέλω.
Τέλος, θα σου πω πως έμαθα ότι όλα στη ζωή τελειώνουν, όσο όμορφα ή άσχημα και αν είναι και πως εμείς οι άνθρωποι είμαστε παρουσίες θνητές, φθαρτές και δανεικές. Το τέλος γράφεται κάποια στιγμή και ευτυχώς ή δυστυχώς πρέπει να το αποδεχτούμε. Η ζωή είναι στιγμές, που κάθε δευτερόλεπτο, κάθε λεπτό που περνάει, γίνονται παρελθόν και δική μας παρακαταθήκη.
Γι’αυτόν λοιπόν τον λόγο έμαθα να προστατεύω τα φτερά που έχω στην πλάτη μου για να πετάω ψηλά και να τα απαλλάσσω από τυχόν βάρη, που τα καταπονούν δίχως δεύτερη σκέψη.
Προχωράω.. άρα υπάρχω!
