Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Μόνο τα ίδια να μην ακούς… Όλες τις αλήθειες του κόσμου να λες πάλι νιώθεις το ψέμα να κυλάει μέσα σου σαν το νερό…γιατί το αίμα έχει άλλο κόστος.
Είναι σαν γδαρμένα σημάδια αφημένα στη τύχη τους.
Κι εσύ το συνεχίζεις.
Επιμένεις στο νοσηρό,στο άρρωστο στο
χαλασμένο συναίσθημα.
Αλήθειες νιώθεις; Πάλι η ρημάδα λέξη.
Τίποτα…δεν εγγυάται πως ακόμη μια φορά σου αξίζει.
Άνθρωποι ίδιοι κι πολλοί…τους μοιάζεις.
Και όσο πάει μεγαλώνει το κακό.
Ριζώνει στο μυαλό σου και προδικάζει το χθες, μέχρι που να ακουστεί η αθωότητα του αύριο.
Κι αν ακουστεί η αθωότητα, θα ‘ναι σαν ψίθυρος στην μέση του πουθενά…
Δεν σβήνει ούτε ένα γδάρσιμο.
Θα ξέρει απλά πως να αποφεύγουν τα δάχτυλα να ξύνουν τον πόνο.
Για το αίμα….ούτε λόγος …
Άστο να κυλήσει..
Εσύ κράτα μόνο αυτό:
Πως έμαθα να επιζώ.
Και στο δικό μου αύριο δεν σου χρωστάω αλήθειες.
