Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Άφησέ τους να μιλούν. Άφησέ τους να κρίνουν. Άφησέ τους να υφαίνουν ιστορίες για σένα που ούτε καν έχεις ακούσει. Άφησέ τους να σε ξεγράψουν, να σε αγνοήσουν, να πιστέψουν ότι ξέρουν καλύτερα. Όχι επειδή ξέρουν. Απλά επειδή τους είναι πιο εύκολο να κρίνουν εσένα, παρά να αντικρίσουν τη δική τους ανεπάρκεια.
Άφησέ τους να φτιάχνουν μια ζωή για σένα, να σου δινουν ρόλους σε ιστορίες που δεν έζησες, να γεμίζουν τα δικά τους κενά με τη δική σου πορεία. Εσύ όμως; Εσύ ζεις. Ζεις τις επιλογές σου, τα λάθη σου, τις νύχτες που αγωνιάς, τις μέρες που χτίζεις όνειρα. Ζεις τα “κακώς επέλεξες” που εσύ αγαπησες, ζεις τα “θα αποτυχει” που έκανες νίκη. Ζεις τις στιγμές που σε διαμορφώνουν, τις στιγμές που τους αποδεικνύεις ότι ποτέ δεν σε ήξεραν.
Όμως, κάποια στιγμή, κάνε μια παύση. Γύρνα και κοίτα τους. Άκου τους. Παρατήρησε τους. Δες τους να αναλώνουν τη ζωή τους, ζώντας τη δική σου, σαν να τους ανήκει, σαν να τους χρωστάς μια εξήγηση, μια δικαιολογία, ένα συγγνώμη. Δες τους να μιλάνε με σιγουριά, να σχολιάζουν σαν ειδικοί, να καταδικάζουν σαν δικαστές.
Αλλά, ξέρεις κάτι; Μην τους δώσεις τη χαρά να σε επηρεάσει. Μην τους επιτρέψεις να σε καθορίσουν. Δεν τους χρωστάς τίποτα. Ούτε εξηγήσεις, ούτε αποδείξεις, ούτε έγκριση.
Και τότε θα θυμάσαι, τότε θα γελάς. Γιατί η μεγαλύτερη ειρωνεία είναι να ασχολείται κάποιος με τη δική σου ζωή, επειδή δεν έχει τη δυναμη να φτιάξει τη δική του.
Άφησέ τους να μιλούν. Άφησέ τους να σε κρίνουν, να σε υποτιμούν, να σε ξεγράφουν. Και εσύ; Ζήσε. Κάνε θόρυβο με την επιτυχία σου, με την ελευθερία σου, με τη χαρά σου. Όσο αυτοί ζουν στα περιθώρια της ζωή σου, εσύ ζήσε. Όσο αυτοί χάνονται στα ψέματα τους, εσύ μεγάλωσε με την αλήθεια σου.
Άφησέ τους να μιλούν. Και εσύ; Ζήσε. Δυνατά, ελεύθερα, αληθινα και πού και πού, χαμογέλα στραβά και σπάσε λίγη πλάκα μαζί τους!
