Γράφει η Μαρία Αλεξίου
Άσε το «για πάντα».
Άσε το να το λένε τα παραμύθια, οι ταινίες και όσοι δεν έχουν ζήσει ακόμα έναν πραγματικό σεισμό μέσα στην ψυχή τους.
Εμένα μη μου υποσχεθείς αιωνιότητα.
Μη μου τάξεις μελλοντικά ηλιοβασιλέματα, κοινές γηρατειές και σπίτια με παιδιά που μοιάζουν στα μάτια μας.
Πες μου κάτι πιο δύσκολο.
Πες μου ότι θα μείνεις όταν όλα καταρρέουν.
Όταν δεν θα ξέρω ούτε ποια είμαι, ούτε αν σε αγαπάω όπως πριν.
Μείνε όταν θυμώνω, όταν σε απομακρύνω, όταν παλεύω με τα δικά μου σκοτάδια.
Μείνε όταν δεν θα έχω κουράγιο να σου πω ούτε καλημέρα.
Μείνε όταν η αγάπη θα φαίνεται θολή και βαριά.
Μείνε όταν όλα φωνάζουν «φύγε».
Γιατί τότε είναι που μετράει.
Τότε είναι που φαίνεται ποιος είναι τι.
Όχι στο «για πάντα», αλλά στο «εδώ» του τώρα που πονάει.
Όλοι μπορούν να πουν «θα είμαι δίπλα σου».
Λίγοι μένουν όταν δεν υπάρχει τίποτα εύκολο να κρατηθούν.
Όλοι μπορούν να ερωτευτούν.
Αλλά αγάπη είναι να μένεις κι όταν ο έρωτας σπάει και ψάχνει τα κομμάτια του στο πάτωμα.
Αν είναι να μου πεις κάτι, πες μου αυτό.
Ότι δεν θα τρέξεις στην έξοδο μόλις αρχίσουν τα δύσκολα.
Ότι δεν θα φύγεις μόλις πάψω να είμαι η εκδοχή που αγάπησες.
Άσε το «για πάντα».
Και πες μου απλώς ότι δεν θα φοβηθείς να μείνεις.
Όταν όλα μοιάζουν να χάνονται,
και το μόνο που θα ‘χουμε είναι ο ένας τον άλλον.
