Γράφει η Έφη Νερούτσου
Πλησιάζουν γιορτές..
Συνεπώς γίνανε και ένα χρόνο όλοι μεγαλύτεροι.
Εγώ κάθε χρόνο κάνοντας τον απολογισμό μου βάζω και νέους στόχους προσπαθώντας να τους πετύχω.
Φέτος λοιπόν ήταν μια χρόνια που έκρυβε εκπλήξεις και όχι όλες ευχάριστες. Έγινε ένα γερό ξεκαθάρισμα στο ποιους ανθρώπους θα τους ονομάζω φίλους μου. Ποιους ανθρώπους θα σέβομαι και ποιοι πρέπει να είναι οι προτεραιότητα μου.
Ξέρεις, καμία φορά όσα χρόνια και να ξέρεις κάποιον μπορεί και να μην τον ξέρεις όπως εσυ νομίζεις. Όλα όμως αργά η και γρήγορα εμφανίζονται.
Φέτος για πρώτη φορά στην ζωή μου στόλισα το σπίτι με την μαμά μου. Αν με ρωτάς, ήταν ότι καλύτερο έχω κάνει. Στολισαμε, γελάσαμε και μετά καθίσαμε στο τζάκι.
Και εκείνη το ευχαριστήθηκε και ας μην μου το είπε. Εγώ την ξέρω.
Αυτά αξίζουν και αυτα μένουν στην ζωή. Αυτές είναι οι σημαντικές στιγμές που δεν πρέπει να χάνουμε.
Πρέπει κάποτε να σκεφτείς πως δεν θα είναι όλοι για πάντα. Να ρουφάς κάθε στιγμή με την οικογένεια σου και μετά να βάζεις ολους τους άλλους.
Από τώρα, πριν καν αλλάξει ο χρόνος να σας πω πως δεν χρειάζεται να βάλω κάποιον ιδιαίτερο στόχο. Θα ευχηθώ μόνο να μπορέσω να περνάω περισσότερο χρόνο με την οικογένεια μου και να έχω δίπλα μου τους πλέον μετρημένους ανθρώπους στα δάχτυλα.
Σας φιλώ και σας αγαπώ!
