Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Είναι μέρες τώρα που γύρω μου ακούω διάφορους ανθρώπους να ψάχνουν το “παρακάτω” στη ζωή τους.
Παρακάτω ο ένας, παρακάτω η άλλη, παρακάτω κι ένας τρίτος, κι όλοι μαζεμένοι στο ίδιο σημείο με το βλέμμα χαμένο σε μια κατεύθυνση που κανείς δεν έχει εντοπίσει ακόμα.
Κι εγω γεννημένη αγεωγράφητη και ασυντόνιστη, να χάνομαι από την μια πλευρά του δρόμου μέχρι την άλλη, αναρωτιέμαι, αν το παρακάτω είναι διαδρομή γιατί δεν βάζουν στο GPS την διεύθυνση να μην βασανίζονται κι όλας;
Αν το “παρακάτω” είναι γεωγραφικός προσδιορισμός, θα πρέπει να έχει στίγμα, άρα τα πράγματα είναι εύκολα και τα κάνουμε δύσκολα.. σωστά;
Μάλλον.. ίσως.. περίπου.. οκ.. όχι!
Το “παρακάτω” που ζητάς δεν είναι δρόμος, δεν είναι διαδρομή, δεν είναι κάπου που πρέπει να πας να σταθείς και να περιμένεις ένα λεωφορείο να περάσει.
Το “παρακάτω” που ζητάς είσαι εσύ ο ίδιος όταν καταφέρεις να σηκωθείς και να σταθείς ξανά στα πόδια σου.
Το “παρακάτω” είναι μια ανάγκη όταν νιώθεις εγκλωβισμένος, όταν το σημείο που βρίσκεσαι μοιάζει με κινούμενη άμμο και σε καταπίνει. Όταν η θέα δεν σου αρέσει πια.
Το “παρακάτω” είναι επιλογή που γίνεται μετά από βαθύ πόνο. Όταν πια οι πληγές έχουν επουλωθεί κι έχουν γίνει αχνά σημάδια και πονάνε μόνο εσωτερικά.
Το “παρακάτω” δεν έχει διεύθυνση, αριθμό, ταχυδρομικό κώδικα για να του δώσεις ραντεβού.
Φτάνεις απροειδοποίητα και συνήθως σε πιάνει και απροετοίμαστο!
Ξέρεις, πώς όταν στολίζεσαι μισή ώρα για να φαίνεσαι επιμελώς ατιμέλητη μπας και πέσεις πάνω σε κάνα πρώην και την μία φορα που θα κυκλοφορείς σαν το λέτσο θα τον πετύχεις;;
Ε, τέτοιο ραντεβού είναι το “παρακάτω” που ψάχνεις.
Είναι ένα χαμόγελο που θα ανταποδώσεις μετά από καιρό.
Είναι ένας καινούριος άνθρωπος που θα αφήσεις μια χαραμάδα να περάσει.
Είναι ένα γέλιο από ψυχής που δεν θα το έχεις εκβιάσει να βγει για να πείσεις πως είσαι “μια χαρά”.
Μην το ζορίζεις το “παρακάτω”. Μην σε ζορίζεις να προχωρήσεις σε κάτι που δεν ξέρεις καν τι είναι.
Η ζωή έχει ένα δικό της τρόπο να τακτοποιεί τα πράγματα και δεν της πολυαρέσει να την πιέζεις. Ότι και να λες εσύ, εκείνη, θα ξέρει πάντα καλύτερα!
Γι’αυτό σου λέω, άσε το “παρακάτω” να έρθει στην ώρα του και μην το σκηνοθετείς γιατί χάνεις χρόνο από το “εδώ” και το “τώρα”…
