Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη.
Κι έρχεται κάποτε η στιγμή που λαχταράς την απόλυτη ηρεμία. Ηρεμία μυαλού και ψυχής!
Κουράστηκε η ψυχή να πονά και το μυαλό να βασανίζεται από σκέψεις.
Σκέψεις ασταμάτητες, περιττές, αρνητικές, ίσως ανόητες κάποιες φορές, κουραστικές..
Πώς να βάλεις φρένο σε ένα μυαλό που υπεραναλύει τα πάντα;
Πώς να το κάνεις να σταματήσει να γεννά προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν;
Να πάψει τα απλά να κάνει πολύπλοκα! Να μην τρέχει, να μην οργιάζει μα να ξαποσταίνει έστω την ώρα του ύπνου!..
Και τρέχουν οι σκέψεις και γίνονται αρνητικές και βαριές και στοιχειώνουν την ψυχή και αρρωσταίνουν το σώμα!
Και υποφέρει το σώμα χωρίς να φταίει και συμπάσχει σε ένα καλά στημένο ψυχοσωματικό παιχνίδι που δεν έχει νικητές παρά μονάχα χαμένους. Αμάν πια!
Πού είναι ένα μαγικό χέρι να ξεριζώσει τις έννοιες, τα προβλήματα, τα βαριά κι αρνητικά αισθήματα από το μυαλό και την καρδιά.
Να αφήσει ένα κενό, ένα “τοπίο” κατάλευκο και καθαρό!
Να γιατρέψει τις πληγές, να τις στεγνώσει να πάψουν να αιμορραγούν..
Ένα χέρι που πατώντας απλά ένα “κουμπί” να κάνει το μυαλό να ξαναγεννηθεί και την ψυχή να εξιλεωθεί!
Μεταμόσχευση μυαλού και καρδιάς! Μα τι λέω;
Πόσο αστείο ακούγεται μα και πόσο λυτρωτικό! Έστω ένας “από μηχανής” Θεός να δώσει τη λύση και την επιβεβλημένη ηρεμία..
Πάλι σκέψεις τρελές! Είναι η ανάγκη για ηρεμία που τις γεννά.
Μια ηρεμία κόντρα σε όλα τα αρνητικά και τα άσχημα που μας φθείρουν και δε μας αφήνουν να γευτούμε τη ζωή που προχωρά!
Ας την αναζητήσει ο καθένας μας αυτή την πολυπόθητη ηρεμία, ας τη γευτεί όσο πρέπει κι ας κρύψει το απόθεμα ως φάρμακο όταν πάλι τη χρειαστεί!
