Γράφει η Αναστασία Κακαβά
Ο αγαπημένος μου συγγραφέας, Paulo Coelho, έχει πει: «Ένα παιδί μπορεί να διδάξει σε έναν ενήλικο τρία πράγματα: να είναι ευτυχισμένος χωρίς ιδιαίτερο λόγο, να είναι πάντα απασχολημένος με κάτι και να ξέρει να απαιτεί με όλη του τη δύναμη αυτό που θέλει.».
Πράγματι, έχετε παρατηρήσει πόσο εύκολα γίνεται χαρούμενο ένα μικρό παιδί; Δώσε του μια μπάλα, δύο φίλους και μια αλάνα και θα αγγίξουν μονομιάς την ευτυχία. Νομίζω πως αν ο Θεός ήταν φως θα πήγαζε μέσα από τα μάτια ενός χαρούμενου παιδιού.
Ακόμη κι όταν είναι λυπημένα αρκεί μια γκριμάτσα ή ένα μικρό παιχνίδι για να ξεχάσουν για πάντα ότι τα πίκρανε και ξέρετε γιατί συμβαίνει αυτό;
Γιατί γεννιόμαστε με την γνώση του νοήματος της ζωής, που δεν είναι άλλο από την απλή χαρά για τα πάντα, ωστόσο η τιμωρία μας είναι να κυνηγάμε μια ζωή ως ενήλικες το νόημα αυτό.
Παρατηρούν και ρουφάνε τα πάντα σαν σφουγγάρι γιατί η περιέργεια είναι το ύψιστο χαρακτηριστικό τους. Με αυτόν τον τρόπο βρίσκουν παντού την ομορφιά. Βλέπετε, εκείνα δεν έχουν κινητό, δεν έχουν emails να τσεκάρουν ούτε τηλεφωνήματα να απαντήσουν. Μένουν απερίσπαστα από ανούσια γεγονότα και πίνουν άδολα το νέκταρ της ζωής.
Κι ακριβώς επειδή απορούν για τα πάντα δεν αδρανούν ποτέ. Τα μικρά αυτά ζιζάνια πάντα θα βρίσκουν κάτι ενδιαφέρον να κάνουν ή να σχολιάσουν. Πολλές φορές θεωρούμε ενοχλητική τη συνήθειά τους να ρωτούν τόσα πολλά, αλλά σκεφτείτε πόσα μαθαίνουν καθημερινά. Ως ενήλικες πότε απορήσαμε για κάτι τελευταία φορά; Ανακαλύψαμε κάτι καινούριο πρόσφατα; Ποτέ ξεχάσαμε να ψάχνουμε τη γνώση;
Ο κόσμος για ένα παιδί είναι γεμάτος περιπέτειες ακόμη κι αν κάνει απλώς βόλτα με το ποδήλατο στο πάρκο. Η απλότητα είναι το βασικό τους ταλέντο, ή αλλιώς το δώρο του Θεού στις αθώες τους ψυχές. Για εμάς τι είναι ο κόσμος άραγε; Γιατί αγχωνόμαστε τόσο;
Θα μου πείτε πως ίσως γίνομαι λίγο σκληρή με τους ενήλικες, άλλωστε αυτό σημαίνει ότι γίνομαι σκληρή και με εμένα, καθότι μεγαλώνοντας έχεις περισσότερες ευθύνες γι’ αυτό και ανησυχείς πιο πολύ από τα παιδιά. Λάθος.
Ονομάστε μου ένα σημαντικό πράγμα που πρέπει να μας αγχώνει. Σε αγχώνει η αγάπη; Σε αγχώνει η χαρά; Σε αγχώνει η φιλία; Εννοείται πως όχι. Τα παιδιά όμως δεν ασχολούνται με κάτι πέραν των σημαντικών, γι’ αυτό και δεν ανησυχούν! Εσύ, όμως, έχεις να σκεφτείς τι θα φορέσεις, αν είσαι καλός στη δουλειά σου, πόσα χρήματα βγάζεις, τι αυτοκίνητο οδηγάς, που θα βγεις το βράδυ · ασημαντότητες στο σύμπαν του παιδιού.
Κι όντας έτσι απλά ευτυχισμένα και περίεργα γίνονται εύλογα απαιτητικά. Πιστεύουν στον εαυτό τους, γιατί πολύ απλά δεν μπαίνουν σε ανηλεείς συγκρίσεις όπως εμείς, κι απαιτούν αυτό που θέλουν, την ώρα που το θέλουν. Χωρίς δισταγμό, χωρίς άμυνες, χωρίς υπερηφάνειες, θέλουν κάτι και το θέλουν τώρα!
Σίγουρα, ως γονέας θα σκεφτείς πως δεν πρέπει να τα κακομάθεις κι ίσως τους αρνηθείς κάποια από τα αιτήματά τους, όμως εστίασε και θαύμασε για λίγο την αποφασιστικότητά τους, την πυγμή και το θάρρος της γνώμης τους.
Εσύ μπορεί να μην τους πάρεις τελικά το δώρο που σου ζήτησαν, αλλά μόλις σου έχουν κάνει εκείνα ένα μεγαλύτερο. Σε έχουν διδάξει τα παιδιά να ζεις, όχι απλώς καλύτερα, αλλά κυρίως πιο ουσιαστικά! Γι’ αυτό κι αν ο παράδεισος υπάρχει, πιστεύω πως θα είναι εκείνο το μέρος που θα συναντηθούμε πάλι όλοι μαζί ως παιδιά και θα μείνουμε για πάντα έτσι, ανέμελοι κι απλοί να ζούμε επιτέλους αληθινά…
