Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Περνάνε τα χρόνια και μετρώ απώλειες ανθρώπων που αγάπησα και εμπιστεύτηκα. Και λυπάμαι γι ακόμη μια φορά, όχι γι αυτά που έδωσα, αλλά γι’αυτά που δεν εκτίμησαν όπως έπρεπε.
Λυπάμαι για την σκληρότητα, για τον εγωισμό που κατακλύζει τις ψυχές και αντί για μια συγγνώμη, έκανα λάθος ρε αδερφέ, σου πετάνε και λάσπη από πάνω. Μιλάνε για αξίες, αξίες που είναι ανίκανοι και αδρανείς να σηκώσουν, γιατί δεν βρέθηκαν ποτέ απέναντι απ’τον εαυτό τους, γιατί δεν παραδέχτηκαν ποτέ τα λάθη τους.
Οι άλλοι φταίνε, ποτέ εμείς, εμείς που το ψέμα και την κοροϊδία τα έχουμε έτοιμα κοντά στην γλώσσα μας.
Δεν μπόρεσαν να σηκώσουν τον δικό τους σταυρό, γιατί τους πέφτει βαρύς στην πλάτη τους.
Δεν μπόρεσαν να αντικρίσουν την αλήθεια, γιατί είναι κοντόφθαλμοι και κοντόμυαλοι.
Δεν σκέφτονται, γιατί η σκέψη περνάει πρώτα από την γλώσσα τους. Και περνάνε στην επίθεση, γιατί πιστεύουν ότι είναι η καλύτερη άμυνα.
Προσωπικά δεν πιστεύω στην επίθεση, γιατί δεν έχω να κερδίσω απολύτως τίποτα, ειδικά όταν δεν φταίω ούτε στο απειροελάχιστο.
Άλλωστε οι απώλειες μερικές φορές είναι ωφέλιμες. Γιατί σίγουρα δεν έχουμε ανάγκη τους απαίδευτους, σκληρούς κι αλαζόνες ανθρώπους.
Αυτούς που δεν λογαριάζουν την φιλία σαν “ευλογία”. Αυτούς που την κακία την έχουν δεμένη στο στόμα τους σαν κρεμάλα, αγνοώντας ποιος είναι το θύμα και ποιος ο θύτης.
Γιατί η φιλία είναι ευλογία, γι’αυτό κι αυτοί δεν είναι οι αληθινοί φίλοι που θα απαιτούσες απ’ αυτούς τα πάντα.
