Blog

Γράφει η Ελένη Σάββα

Μου λείπεις φίλη. Μου λείπεις πολύ. Μου λείπεις σήμερα, όπως και χθες κι από τότε που αποφάσισες πως δεν αξίζω πια μια θέση στη ζωή σου. Και θα μου πεις, τότε γιατί τα γράφω αυτά, γιατί τα σκέφτομαι, αφού για σένα δεν έχω καμιά πλεον αξία; Μα γιατί μου λείπεις. Γι’αυτό.
Κατάλαβα πως ήταν επιλογή σου να φύγεις από τη ζωή μου, μα δεν έχω καταλάβει το γιατί. Και τα ”γιατί”, συνήθως πονάνε πολύ. Ιδίως όταν μας είναι άγνωστα.
Μου λείπουν εκείνες οι στιγμές μας,  που περνούσαμε οι δυο μας παρέα και δεν βαριόμασταν ποτέ.
Που μιλούσαμε για όλα και αναλύαμε τα πάντα. Τα γέλια, οι χαρές μας, ακόμα κι όταν κλαίγαμε μαζί!
Μου λείπει κι αυτή η συμβουλή που είχες πάντα να μου δώσεις κι ηταν πάντα η πιο σοφή. Πεθύμησα τις βόλτες μας.
Ξέρεις, αυτές που ξεκινούσαν με το ”πού θα πάμε;” Και κατέληγαν σε άσκοπες περιπλανήσεις και με δάκρυα στα μάτια από τα γέλια μας…
Μου λείπουν μωρέ κι αυτές οι ώρες οι ατέλειωτες που μιλούσαμε στο τηλέφωνο λέγοντας την πιο μικρή λεπτομέρεια.
Όταν είχαμε να μιλήσουμε μέρες, κι εκείνη τη στιγμή που μιλούσαμε, ήταν όλα τα ίδια όπως πάντα. Τίποτα δεν άλλαζε.
Κι αν ήξερα γιατί..
Ίσως και πάλι, να μην ήταν καλύτερα τα πράγματα μέσα μου. Πιστεύω αυτό που λένε πως όλα για κάποιο λόγο γίνονται.
Μα είναι που γίνονται τόσο απότομα.. Κι εσύ έφυγες τότε που σε είχα περισσότερο ανάγκη. Έστω κι αν πίστευες πως είχα άλλους, πολλούς και δεν χρειαζόμουν εσένα. Εσύ, είχες μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Εσύ, έχεις ακόμα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Μια θέση που δεν αναπληρώνεται, με τίποτα και με κανένα.
Γιατί δεν ήσουν αυτό που λέμε ”κολλητή” μου, ούτε κι απλή παρέα. Ήσουν μια φίλη αδελφική, που ποτέ δεν φανταζόμουν πως θα εξαφανιστεί από τη ζωή μου.
Το πιο πιθανό, είναι ότι ποτέ δεν θα διαβάσεις αυτό το κείμενο.Αν κάποτε το κάνεις όμως, χαμογέλα. Για όλες τις στιγμές που περάσαμε παρέα.
Όπως και να ‘χει,εγώ εύχομαι να είσαι καλά. Και να περνάς απίθανα. Να δημιουργήσεις τη ζωή που ονειρεύεσαι, να ανεβαίνεις ένα ένα τα σκαλοπάτια σου και να φτάσεις στην κορυφή. Ξέρω πόσο δυνατή είσαι γι’αυτό.
Θέλω ακόμα να ξέρεις πως είμαι εδώ. Και θα είμαι εδώ. Πάντα θα σε περιμένει μια αγκαλιά.
Μην διστάσεις. Σ’αγαπώ, μου λείπεις.

BY:

noua1998@hotmail.co.uk

«Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»