Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου
Μια Κυριακάτικη εκδρομή μαζί σου, μόνο αυτό ζητάω.
Μια βόλτα στην θάλασσα ή στο βουνό ή όπου μας βγάλει, αρκεί να είμαστε εσύ και εγώ.
Μακριά από τον θόρυβο της πόλης, μακριά από αυτά που μας χώρισαν, μακριά και από ότι μας απομακρύνει.
Πάμε μια βόλτα, ξέρεις, από κείνες τις δικές μας! Χωρίς κινητά, χωρίς συζητήσεις, διαφωνίες, άγχη.
Μια Κυριακή γεμάτη από την μουσική που γουστάρουμε στη διαπασών του αυτοκινήτου, από τα όνειρα που μόνο μαζί μπορούμε να κάνουμε, από την ελπίδα της νέας εβδομάδας που ξεκινάει και ίσως μας βρει πάλι μαζί. Πόσο μου έλειψε αυτό το μαζί!
Να μυρίζω το άρωμα σου, να ακούω την φωνή σου να μου εξηγεί τα θαύματα της φύσης, να γεύομαι τα γεμάτα «φρέντο εσπρέσσο» φιλιά σου, να αγγίζω τα άγρια από την δουλειά δάκτυλα σου και να οδηγούμαι σε κείνο το συναισθηματικό παράδεισο που μόνο εσύ έχεις τελικά τα κλειδιά του.
Μια Κυριακή ρε αγάπη μου, διαφορετική, μια Κυριακή που θα μοιάζει με ξημέρωμα σε ελληνικό νησί και θα έχει την γεύση του τοπικού γλυκού κουταλιού του.
Μια Κυριακή που στις λίγες της ώρες θα μας φέρει κοντά σε όσα ξεχάσαμε, σε όσα διώξαμε από εγωισμό, σε όσα φοβόμαστε να κοιτάξουμε κατάματα και σε όσα πραγματικά λαχταρούμε.
Σε περιμένω, λοιπόν, μωρό μου. Σε περιμένω να κάνουμε τέτοιες Κυριακές όλες τις μέρες μας και να θυμηθούμε την ευτυχία του δικού μας μαζί!
Μου λείπεις και σου λείπω!
Πάρε το αμάξι και έλα!
Και μην ξεχάσεις τα σωστά κλειδιά, εκείνα που ανοίγουν την πόρτα για τον δικό μας μοναδικό παραδεισένιο κόσμο!
