Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μην αφήνεις τους ανθρώπους σε εκκρεμοτητα.
Μην τους αφήνεις σε μια αναμονή πιστεύοντας πως θα συνηθίσουν στα μισά και τα περίπου που τους δίνεις.
Μην τους αφήνεις εκεί, μετέωρους ανάμεσα σε ανείπωτα συναισθήματα και μηδενικές πράξεις.
Είναι παράξενο πράγμα ο χρόνος.
Εκεί που νομίζεις πως τον έχεις όλον υπέρ σου έρχεται και τελειώνει, μέσα σε μια στιγμή.
Μέσα σε ένα ανοιγόκλεισμα των ματιών, η κλεψύδρα έχει αδειάσει και μαζί κι ο χρόνος σου.
Και τότε, είναι η στιγμή που η εκκρεμότητα γίνεται παρελθόν.
Είναι η στιγμή που η εκκρεμότητα, δεν ζητά πλέον τίποτα.
Δεν θέλει θέση ανάμεσα στη ζωή σου, δεν θέλει συναισθήματα, δεν θέλει παρουσία, δεν θέλει λέξεις, δεν θέλει άλλα μισά και δανεικά από μια ζωή περίπου δικιά της.
Ξέρεις αυτό το “όλα ή τίποτα” είναι δίκοπο μαχαίρι αν δεν έχεις γνωρίσει το “τίποτα” καλά.
Όμως είναι και δύναμη το “τίποτα”. Δεν έχει μέσα του καμία αυταπάτη. Δεν έχει μέσα του καμία αναμονή.
Ξέρεις την αλήθεια (σου) και πορεύεσαι με αυτή.
Έχει γνώση το τίποτα, έχει συνειδητοποίηση και πατάει γερά στη γη.
Έχει αφήσει πίσω του τις φρούδες ελπίδες, τα μεγάλα λόγια και τις υποσχέσεις που έμεινα μετέωρες μέσα σε ένα αόριστα υποκριτικό “όταν θα..”
Γι’αυτό σου λέω.. οι άνθρωποι, δεν αξίζουν να είναι εκκρεμότητα.
Αν έχεις να τους δώσεις κομμάτι από την ψυχή σου, αλήθεια από το τώρα σου και μερίδιο από τα όνειρά σου, κάντο.
Αλλιώς, μην τους αφήνεις σε εκκρεμότητα πιστεύοντας πως θα συνηθίσουν.
Γιατί αλήθεια στο λέω φίλε μου, δεν ξέρεις τι εύχεσαι.
Δεν ξέρεις τι θα πει να συνηθίσει ο άλλος χωρίς εσένα. Δεν ξέρεις τι θα πει να συνηθίσει να ζεί, να δημιουργεί, να ονειρεύεται και να πορεύεται με το λίγο, το περίπου και την αόρατη παρουσία σου.
Κι όταν χρειαστεί να το μάθεις, θα είναι ήδη αργά, και για εσένα και για εκείνον.
Γιατί οι εκκρεμότητες, κλείνουν χωρίς μεγάλα λόγια, βαρύγδουπες ανακοινώσεις και φασαρία..
Οι εκκρεμότητες κλείνουν, μ’ένα χαμόγελο, μια ματιά κι ένα χάδι..
Η ζωή κι ο έρωτας είναι απλά πράγματα αν αποφασίσει να παίξεις το παιχνίδι σου καθαρά.
