Γράφει ο Γιώργος Γαλάνης
Απόψε εσύ κι εγώ! Απόψε, αντιμέτωποι οι δυο μας, εγώ να σου μιλώ κι εσύ να μην απαντάς. Εγώ εδώ κάτω στην μοναξιά, το φόβο και την απελπισία μου, και εσύ εκεί πάνω να με ακούς, ίσως να με βλέπεις κιόλας. Εγώ από την άλλη να μην ξέρω τι να πω, τι να υποθέσω, τι να πιστέψω τελικά.
Ξέρω, ότι σου μιλάω μέσα από την ψυχή μου , σου ζητώ βοήθεια , μα απάντηση δεν παίρνω. Άραγε τελικά με ακούς; Υπάρχεις; Πού είσαι; Αν είμαι το παιδί σου όπως λες, γιατί νιώθω εγκατάλειψη; Γιατί νιώθω μόνος; Γιατί δεν με σκεπάζεις με γαλήνη και σωτηρία;
Αν είναι κάποιο μάθημα όλο αυτό που πρέπει να περάσω, νομίζω το έκανα και μάλιστα με άριστα! Με βλέπεις; Εδώ είμαι, ακόμη όρθιος να πολεμάω, να σκοτώνω τους δαίμονές μου κόντρα σε όλους και σε όλα. Μα λυγίζω…κι όταν λυγίζω σε χρειάζομαι εκεί… Αν είσαι εκεί, τότε γιατί δε σε βλέπω; Γιατί δε σε ακούω;
Θέλω, να μου δώσεις ένα σημάδι, να καταλάβω ότι μπορώ να συνεχίσω και ότι τελικά υπάρχει νόημα και στη δική μου ζωή. Μίλησες για αγάπη, αλλά την πήρες μακριά από μένα και έμεινα μισός, έγινα συναισθηματικά κενός. Μοίρασα την αγάπη μου, την έδωσα απλόχερα και μέσα σε ένα βράδυ πάγωσε η καρδιά μου και κόπηκε στα δυο. Γιατί να το ζήσω όλο αυτό λοιπόν; Ποιος ο λόγος να ζω χωρίς συναίσθημα μού λες;
Θα μπορούσα να σου μιλήσω για άλλα τόσα πράγματα που νιώθω αλλά υποτίθεται πως εσύ τα γνωρίζεις κι έτσι δεν έχω άλλα να σου πω. Ίσως να φέρομαι κι εγώ παράλογα απέναντί σου αυτή τη στιγμή. Ίσως μια μέρα να ξυπνήσω και να δω την αλήθεια, αλλά μέχρι τώρα θα σου πω, πώς μετά από αυτό η ζωή μου έγινε άθλια και δύσκολη. Κι αν είναι αυτή η τιμωρία μου για τα λάθη του παρελθόντος, ίσως ήρθε η ώρα να τα ξεχάσουμε και οι δύο. Για πόσο θα σε αναζητώ; Έως πότε θα ψάχνω αυτές τις απαντήσεις;
Τι λες λοιπόν,πάμε παρακάτω;
