Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Εκείνο το εμείς που πάντα ηχούσε στα αυτιά μου από εσένα.
Εκείνο το εμείς που πάντα φάνταζε μοναδικά δικό μας όπως και εσύ άλλωστε.
Εκείνο το εμείς που έβγαινε φυσικά από μέσα σου, χωρίς καμία δεύτερη σκέψη.
Ένα από εκείνα που έλεγες από την πρώτη στιγμή.
Ένα από εκείνα που με έκαναν να μεθώ και ας ήμουν πιωμένη. Να μεθώ με τα μάτια σου καθώς έλεγαν και έλεγαν για τα πέρατα του κόσμου. Καθώς έλεγαν και ξαναέλεγαν για εμάς. Για εκείνο το ένα και μόνο εμείς.
Για τα μεγάλα μακρινά ταξίδια μόνο για εμάς. Τα ταξίδια χωρίς επιστροφή με μόνο εμάς μέσα.
Τα όνειρα που θα κάναμε καθώς θα βλέπαμε εκείνο το βαθύ γαλάζιο του ουρανού όπως θα καθρεπτιζόταν στη θάλασσα.
Τα γεράματα που θα μας έβρισκαν αγκαλιά με ένα και μόνο όνειρο. Όπου να είμαστε να είμαστε μαζί!
Ένα από εκείνα που σε κάνουν μοναδικό!
Εκείνα εκεί τα όνειρα που είχαν μέσα δυο. Δυο που καθώς έφευγαν για τη χώρα του αλλού γινόντουσαν ένα.
Ένα όπως τα μαγικά ένα σε όλα τα αληθινά παραμύθια των παιδιών.
Που ο μάγος τα καταφέρνει πάντα με τα μοναδικά του μαγικά για εκείνους που αγαπά. Να, έτσι, όπως και εσύ!
Εκείνο εκεί το εμείς που με έκανε παντοτινά δικιά σου. Πρωτάκουστο και πάντα αληθινό. Με νόημα και έργα. Παντού και φωναχτά να το ακούν όλοι. Να το ακούμε εμείς.
Ποιος νοιάζεται για τους άλλους αγάπη μου! Ποιος έχει σημασία. Στο τέλος εκεί, θα μείνουμε εμείς, έλεγες.
Σε ένα τέλος παραμυθένιο βγαλμένο από το μυαλό σου το μοναδικό που εκεί μέσα είχε μόνο εμάς.
Κανείς δεν θα είχε εισιτήριο για εκεί. Κανείς δεν είχε εισιτήριο για εκείνο εκεί το μοναδικό σου εμείς.
Όμορφα βγαλμένο πάντα μέσα από εκείνο το μοναδικό μυαλό σου, τα χείλι σου που έσταζαν τις θάλασσες του κόσμου.
Εκεί μέσα μόνο εμείς.
