Ο Ερωτας.
Ο φτερωτός παντοδύναμος των πλανητών και των Θεών.
Ο μονοδιάστατος, ο μονοκόμματος, ο εγωιστής έρωτας που εγωκεντρίζει όποιον τυχερό ή άτυχο χτυπήσει με τα βέλη του.
Που λειτουργεί σαν ηρωίνη στο αίμα, όσο σε ταξιδεύει, τόσο σε εξαϋλώνει.
Ρε! Είναι απλά πράγματα.
Είναι η πρώτη φορά που καταλαβαίνω πόσο επικίνδυνος είναι ο έρωτας.
Παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά του, σε διαλύει, υποθηκεύει το μέλλον σου, την ασφάλειά σου, ό,τι έχεις οικοδομήσει μέχρι τώρα με θυσίες και αμοιβαίες εμπιστοσύνες γίνονται νεφέλωμα.
Έρχεται σαν κομήτης και τετραγωνίζει την γη, διαγράφει ενοχές και ”πρέπει”, σε εκτοξεύει σε ένα παράλληλο σύμπαν που είναι μόνο η αγκαλιά του, σα μεγεθυντικός φακός λειτουργεί, κάνει το μαύρο κόκκινο, κάνει και το γκρίζο διάφανο , κάνει τη ζωή μια παπαρούνα, κάνει τον πλανήτη επίπεδο και τη θάλασσα χώμα. Τα πάντα όλα!
Όλα μπουρδέλο τα κάνει ο έρωτας σου λέω!
