Γράφει η Τάνια Αναγνώστου.
Κρατάω στα χέρια μου μια καρδιά.
Δεν ξέρω τι να την κάνω. Μου φαίνεται πως έχω ευθύνη απέναντί της. Πρέπει να την προσέχω. Φαντάζει τόσο εύθραυστη και φοβάμαι μη σπάσει.
Είναι όμορφη και συνάμα περίεργη. Δεν είναι έτσι όπως την είχα πλάσει στο μυαλό μου. Είναι φωτεινή και λάμπει ολόκληρη.
Αισθάνομαι πως είμαι υπεύθυνη απέναντί της, πως από εμένα εξαρτάται αν θα γίνει χίλια κομμάτια ή όχι.
Την φέρνω κοντά μου και αρχίζω να την παρατηρώ. Κάποιες λεπτομέρειες που δεν είχα δει πριν αρχίζουν να φανερώνονται μπροστά μου.
Έχει σημάδια από πληγές και ουλές πάνω της.
Θέλω να τη ρωτήσω τι έγινε, ποιος τόλμησε να πειράξει κάτι τόσο αγνό, αλλά σωπαίνω..
Βουρκώνω..
Δάκρυα αρχίζουν να κυλούν από τα μάτια μου..
Μου είναι αδύνατο να σταματήσω..
Γιατί;
Γιατί οι άνθρωποι φερόμαστε έτσι;
Γιατί θέλουμε να καταστρέφουμε και όχι να δημιουργούμε;
Όλα τα ερωτήματά μου ξεκινούν και τελειώνουν με ένα τεράστιο γιατί!
Κλείνω τα μάτια μου, κρύβω το πρόσωπό μου μέσα στα δυο μου χέρια και προσπαθώ να θυμηθώ.
Χιλιάδες αναμνήσεις τρέχουν με χίλια στο λαβύρινθο του μυαλού μου.
Καμία πινακίδα, καμία απαγόρευση δε μπορεί να τις σταματήσει.
Τις είχα κρύψει στις απόκρυφες γωνιές του μυαλού μου για να μην τις αναγνωρίσει η καρδιά και ματώσει.
Νά’τες, λοιπόν, και πάλι μπροστά μου μετά από τόσο καιρό. Στέκονται και με κοιτάνε μ’ένα ειρωνικό χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη τους.
Γνωρίζουν πολύ καλά πως με κάνουν να πονώ και γελούν με την αδυναμία μου.
Με λυγίζουν, με γονατίζουν και με κρατούν όμηρό τους.
Ξάφνου αισθάνομαι κάτι ζεστό να κυλά στα χέρια μου.
Είναι το αίμα μου.
Το αίμα της καρδιάς μου.
Κάποιες πληγές μάλλον δεν είχαν κλείσει και τόσο καλά.
Νόμιζα πως είχαν επουλωθεί.
Δεν ξέρω τι να κάνω, πώς να δράσω..
Είμαι μουδιασμένη..
Και τριγύρω μου σκοτάδι..
Αναζητώ με την άκρη του ματιού μου ένα μέρος να την ακουμπήσω.
Δεν αντέχω να τη βλέπω άλλο έτσι. Ματώνει και είμαι ανήμπορη να κάνω το οτιδήποτε.
Τα μάτια μου θολώνουν.. Θέλω να ξεχάσω. Πρέπει να ξεχάσω!
Πώς θα συνεχίσω το ταξίδι μου αν πονώ;
Το οφείλω σε εμένα και την καρδιά μου!
Έχω υποχρέωση απέναντί της να την προσέχω.
Αν δεν το κάνω εγώ ποιος θα το κάνει;
Γέρνω το κορμί μου για να ξαποστάσω λίγο.
Δεν είμαι ακόμα έτοιμη να προχωρήσω.
Πρέπει να ανακτήσω τις δυνάμεις μου, να πάρω κουράγιο και να γιατρέψω τις πληγές μου, για να σταθώ και πάλι στα πόδια μου.
Θα τα καταφέρω.. Το ξέρω.. Δεν ξέρω πόσο καιρό θα μου πάρει, αλλά θα τα καταφέρω.. Θέλω το χρόνο μου..
Επιλέγω, λοιπόν, να μείνω λίγο μόνη μου.
Το έχω ανάγκη.
Για την ώρα πρέπει να παλέψω μόνη μου.
