Γράφει η Μαρία Κοψιδά
Καμιά φορά μπορεί να τύχει να είσαι ερωτευμένη και να μην το ξέρεις λένε, και τελικά συνέβη και αυτό στη ζωή μου, κι ας μην ήταν με τον καλύτερο τρόπο.
Μαζί σου όλα ήταν απλά και ήρεμα. Μια φυσιολογική ζωή να κυλά σε ήπιους, σταθερούς ρυθμούς. Δεν είχα κανένα παράπονο και δεν ήταν λίγες οι φορές που ευλογούσα την τύχη μου που σε έφερε κοντά μου. Δεν μου είχες δώσει ποτέ το παραμικρό δικαίωμα να επινοώ ιστορίες από το μυαλό μου, όπως κάθε γυναικείο μυαλό βεβαίως βεβαίως, ήσουν δίπλα μου σωστός και όπως πρέπει να είσαι, προσέγγιζες κατά πολύ τον ‘’ιδανικό’’.
Ένας άντρας που φανερά ξέρει τι θέλει, με επαγγελματικούς ορίζοντες διευρυμένους, με κύρος και στυλ που σε τραντάζει στο πέρασμά του, έξυπνος, συνεσταλμένος, γοητευτικός. Ένιωθα κοντά σου πάντα μια ασφάλεια, ένιωθα αυτό το ‘’ότι και να συμβεί είμαι εγώ εδώ’’, πιστός, ειλικρινής.
Όλα ήταν ήρεμα, όμορφα. Και ποια γυναίκα δεν θέλει κάτι τέτοιο;
Μάλλον εγώ..
Γιατί;
Γιατί μου έλειπε ο έρωτας, γιατί δεν είχα στη ζωή μου το πάθος.
Γιατί παρ’ όλο που υπήρχε βαθιά αγάπη, κατανόηση, εμπιστοσύνη, αξίες που όλοι γνωρίζουμε ότι είναι καθοριστικές για μια σχέση, παρ’ όλο που μπορούσαμε να συνυπάρχουμε αρμονικά. Εγώ ήθελα κάτι άλλο.
Είχαμε άρτια επικοινωνία αλλά καθόλου χημεία και σε μένα αυτό έλλειπε.
Αν το θέλαμε, μαζί μπορούσαμε να χτίσουμε αυτοκρατορία, εμένα όμως δεν με πείραζε να είμαι και σε καλύβα και να έκανα μαζί του πραγματικό έρωτα που θα ανατρίχιαζε όλο μου το σώμα.
Ήμουν τυχερή γιατί ήταν αυτός και άτυχη γιατί δεν είχε αυτό που αναζητούσα. Αυτή την λαχτάρα, την αγωνία να δεις τον άλλον. Να θες να είσαι δίπλα του συνέχεια, να σου λείπει, να ονειρεύεσαι όλα όσα θες να κάνεις μαζί του. Συνέχεια μαζί του. Πάντα μαζί του.
Υπήρχε αυθεντική αγάπη. Στοργική. Δεν υπήρχε όμως φλόγα. Καυτή.
Όλα αυτά που αποτελούσαν τη σχέση μας θα έπρεπε να είναι η μετεξέλιξη του έρωτα. Ενός έρωτα που στην ουσία δεν υπήρξε ποτέ. Κενό αβάσταχτο για μένα. Σκαλοπάτι που ήθελα να ανέβω νομίζοντας πως θα με λυτρώσει. Ο έρωτας.
Αφού πήρα την απόφαση να φύγω από κοντά σου, μου πήρε αρκετό διάστημα να ανακαλύψω το πόσο ερωτευμένη ήμουν.
Ήταν πολύ περίεργο συναίσθημα. Ερωτεύτηκα τον άντρα που ήμουν μαζί του για τόσα χρόνια για πρώτη φορά. Ήταν καλό. Ήταν πολύ καλό. Σα να ολοκληρώθηκα.
Έπρεπε να μείνω μακριά σου για να καταλάβω ότι πραγματικά είμαι ερωτευμένη, ότι σε ποθώ και σε θέλω όσο τίποτα άλλο και για να ξεκλειδωθεί όλο αυτό από μέσα μου έπρεπε να ζήσω μακριά σου.
Έπρεπε να μου λείψεις για να νιώσω ότι εσύ είσαι ο άνθρωπος που φτιάχτηκε για μένα. Όχι γιατί είσαι το ‘’ιδανικό’’ αλλά γιατί κατάλαβα ότι μετά από τόσο χρόνια γνώρισα τον έρωτα, και τον γνώρισα μαζί σου.
Ο έρωτας ο δικός μας γεννήθηκε όταν καταλάβαμε πως δεν μπορούμε να ζήσουμε μακριά ο ένας από τον άλλο.
Ο ερωτάς μας γεννήθηκε από την αρχή. Εμείς γεννηθήκαμε από την αρχή. Σε γνώρισα από την αρχή και θα σου δώσω αυτό τον έρωτα που τόσα χρόνια σου χρωστάω.
