Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Άκου ρε φίλη,
Ξέρω πως τον αγαπάς.
Ξέρω πως για εκείνον θα θυσίαζες πολλά.
Ξέρω πως είσαι τόσο δυνατή, που μπορείς ακόμα και να αγαπάς για δυο.
Όμως θέλω να σου πω, πως αν η αγάπη, ο ερωτας, το πάθος, ο πόθος, η επιθυμία, δεν είναι αμοιβαία, άστο να πάει στο διάολο και τράβα παρακάτω!
Θες να του δώσεις όλα εκείνα που πιστεύεις πως δεν είχε και δεν έζησε μέχρι τώρα.
Την ιδανικη (σου) αγάπη, τον ιδανικό (σου) έρωτα, την ιδανική (σου) εμπιστοσύνη.
Θες να του διδάξεις την ζωή από την αρχή μέσα σε έναν κόσμο που έπλασες για εσάς.
Μόνο που τον έπλασες μόνη σου ρε φίλη..
Δεν τον ρώτησες, δεν πήρες καν τη γνώμη του.
Δεν άκουσες καν τις αμφιβολίες του, τους φόβους του, τις ανάγκες του.
Έφτιαξες τον κόσμο μυθιστορηματικά ιδανικό, και του ζητάς να παίξει ένα ρόλο.
Μα οι σχέσεις δεν είναι ρόλοι.
Κι εκείνον δεν τον ρώτησες.
Κι όταν εκείνον πνίγηκε κι έφυγε, όταν εκείνος είδε πως δεν χωράει ο έρμος στο κουστούμι που του έραψες, τότε τον βάφτισες «μαλάκα».
Και ήταν.. ήταν όχι γιατί δεν του κάνει ο τρόπος που αγαπάς κι ο τρόπος που θες να σετάρεις την αγάπη με τον έρωτα και το πάθος με τον πόθο σαν να είναι η επόμενη collection Άνοιξη – Καλοκαίρι 2018, αλλά γιατί σε άφησε να το τραβήξεις τόσο.
Δεν σου γκρέμισε το παραμύθι σου αρκετά νωρίς, πριν προλάβεις να μπερδέψεις την ζωή με την επιθυμία.
Δεν την έκανε με το κεφάλι ψηλά (και την ψυχή στα πόδια) σαν σωστός άντρας κι επέλεξε να την κάνει σαν λούης την τελευταία στιγμή, λίγο πριν την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος.
Ναι, φταίει για πολλά αλλά όχι γιατί δεν μπορεί να χωρέσει στον τρόπο που εσύ θες να τον αγαπάς.
Όχι επειδή δεν μπορεί να χωρέσει στις νόρμες του «τι κάνουν οι ερωτευμένοι άντρες» λίστα 102, λίγο μετά την λίστα για τα λαχανικά για το Σάββατο.
Δεν χρειάζονται θυσίες η αγάπη κι ο έρωτας ρε φίλη..
Θυσιάζουμε κομμάτια μας κάθε μέρα σε κάθε λογής βωμό αλλά η αγάπη κι ο έρωτας δεν μπορεί να είναι ένα από αυτά.
Και πριν αποφασίσεις να αγαπάς για δυο, να ζεις για δυο, να θες για δυο…
Άκου τον… και μπορεί να καταλάβεις πως το μόνο που αρκεί, είναι να τον αφήσεις να σε αγαπάει όπως μπορεί και να αγαπιέται όπως αντέχει η ψυχή του.
Κι αν δεν σου κάνει όλο αυτό, τράβα παρακάτω.
Μην βασανίζεσαι, μην σπαταλιέσαι, μην κομματιάζεσαι… γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σηκώσει αέρα και θα χαθεί κάποιο κομμάτι σου.
Και ουδείς αναντικατάστατος για σένα, εκτός από τον εαυτό σου!
