Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Είναι ο άνθρωπός σου, όταν δεν έχεις ανάγκη να κρύψεις και να κρυφτείς.
Όταν ακόμα και οι πιο παράλογες σκέψεις σου, εκείνου του μοιάζουν λογικές.
Είναι ο άνθρωπός σου όταν δεν φοβάται να σου πει τα λογικά του, τα παράλογά του, όλα όσα τον απασχολούν, χωρίς ειρμό, χωρίς πρόβα. Χωρίς σενάριο και σκηνοθεσία.
Είναι ο άνθρωπός σου όταν ακόμα και οι διαφωνίες σας τελειώνουν με γέλια, χάδια κι έρωτα.
Είναι ο άνθρωπός σου όταν ακόμα κι οι δυσκολότερες εξισώσεις της ζωής, μοιάζουν απλές όταν τις λύνετε μαζί.
Όταν όλες οι διαφορές σας, κάθε μικρό ή μεγάλο πρόβλημα, γίνεται λόγος για μια ακόμα πιο σφιχτή αγκαλιά.
Όταν αυτή η αγκαλιά είναι καταφύγιο, πηγή δύναμης, ζωή..
Είναι η αφετηρία σου και η κρυψώνα σου!
Κι είναι ο άνθρωπός σου όταν το σ’αγαπώ είναι νοιάξιμο και φροντίδα. Προστασία και ασφάλεια.
Είναι παρουσία, με όλους τους καιρούς και κάθε συνθήκη.
Είναι ο άνθρωπός σου όταν ξέρει να σε χειριστεί αλλά δεν σε μεταχειρίζεται. Ξέρει να σε κουμαντάρει στις αντάρες σου αλλά δεν σε εκμεταλλεύεται. Όταν οι αδυναμίες σου και τα τρωτά σου σημεία, είναι γυμνά μπροστά του και ασφαλή.
Είναι αγάπη αληθινή από εκείνες που δεν ξεφτίζουν με το χρόνο.
Είναι ο άνθρωπός σου, όταν δεν χρειάζεται να εφεύρεις μια περσόνα, για να υπάρχεις πλάι του.
Είσαι ο εαυτός σου!
Ό,τι λιγότερο, είναι απλά άλλος ένας, μέσα στους πολλούς.
