Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Κι όμως…
Εκατό φορές να σε έβρισκα στον δρόμο μου, εσένα μάτια μου θα σε διάλεγα και τις εκατό.
Χίλιες αγκαλιές να σου έκλεβα, εγώ θα ήθελα ακόμη μια σου.
Εκατομμύρια όχι να μου φώναζε η λογική, με ένα ναι τεράστιο θα τους έκλεινα το στόμα.
Εγώ θέλω να φταίω για όλα τα χαμόγελα σου, θέλω να μην ξεχνάς πως σε ότι και να κάνεις, όσο δύσκολο και να είναι, όσο ανηφορικό, ποτέ πια δεν θα ξανά – είσαι μόνη σου.
Εγώ θέλω να κουβαλάω τα όποια λάθη σου και να τα κάνω λάθη μας, και να μαλώνω εμένα και να σου δίνω μια αγκαλιά, και να μην φταις ποτέ εσύ, να φταίω μονάχα εγώ και για τους δυο μας.
Εγώ θέλω να θέλω μόνο εσένα, και τις λιγοστές στιγμούλες που θα ξεχνιέμαι και θα νομίζω ότι δεν σε θέλω, να μου στέλνεις εσύ το άρωμα σου, έτσι απλά, για να με βάζεις ξανά στην θέση μου.
Κι όμως…
Όσα θαύματα και να έβλεπαν τα μάτια μου να γίνονται μπροστά μου, το πιο μεγάλο θαύμα μου θα ήσουνα εσύ.
Όσο και να τα φίλαγα τα χείλη σου, ποτέ δεν θα μου έφτανε για να σου πω σε χόρτασα.
Όσες λέξεις και να σου έλεγα, γλυκιές, τυπικές ή και θυμωμένες, όλες στο τέλος θα τις έντυνα με ένα σ΄ αγαπάω για να σου τις φορέσω.
Ακόμη και κάθε μέρα να ενωνόμουνα μαζί σου, θα σε ήθελα κι άλλο.
Ακόμη και κι όλους τους οργασμούς σου να σου έπαιρνα, θα ήθελα ακόμη έναν σου.
Ακόμη και κάθε βράδυ να έμπαινα μέσα σου, θα παρακαλούσα τον Θεό, θα προσευχόμουνα, σχεδόν θα τον ικέτευα, να είναι για πάντα βράδυ, ποτέ μην ξημερώσει.
Κι όμως μάτια μου, αν με ρωτάς, εγώ θαρρώ πως γεννήθηκα για μόνο έναν σκοπό, για να σε συναντήσω, για να αγαπήσω εσένα και για να σε ερωτευτώ.
