Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Δειλά δειλά κάνω την πρώτη μου κίνηση. Δεν είναι εύκολο να αντιμετωπίζεις τα λάθη, να έρχεσαι πρόσωπο με πρόσωπο με όσα φοβάσαι. Και η αλήθεια μου είναι πως τρέμω στο λάθος. Κάθε φορά που κάποιος μου γυρίζει την πλάτη είναι μια ακόμη ουλή πάνω στο δέρμα. Κάθε σημάδι που έχει τη δική του ιστορία. Όλα μένουν εκεί, άλλα πιο έντονα κι άλλα πιο ανεπαίσθητα. Είναι όμως εκεί, στα ίδια σημεία που ήταν και τότε.
Δύσκολες που είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Ποτέ δεν ξέρεις αν πρέπει κι αν μπορείς να χαρίσεις τα πάντα σου. Όλα είναι στο ρίσκο. Τρέμεις στη φλόγα της στιγμής, έχεις όμως ανάγκη να μιλήσεις σε κάποιον και να μοιραστείς ό,τι σε περιβάλλει. Μπορείς για κάποιο λόγο να εμπιστευτείς; Το παρελθόν σου έρχεται και πάλι στο φως… Τα σημάδια ξεκινούν να πονάνε και μια δίψα σού καίει το στόμα. Έρχεται η αμηχανία κι ο φόβος ξανά. Φόβος μήπως χάσεις τα πάντα, αμηχανία για το αν θα χαμογελάσεις, αν θα συνεχίσεις ή θα αποχωρήσεις σιωπηλά μες στο σκοτάδι.
Πόσα σκοτάδια έγιναν ήλιοι; Πόσα φεγγάρια σκέπασαν τα φώτα του γαλαξία; Δεν είναι τυχαίο που όλοι μας μετά την φουρτούνα σηκωνόμαστε και χορεύουμε στη βροχή. Η βροχή ξεπλένει τα πάθη κι ο ήλιος που ξεπροβάλλει μάς φωτίζει το δέρμα. Γίνεσαι πιο δυνατός κι αντέχεις. Κάθε προδοσία, κάθε σου σφάλμα, κάθε υποκρισία δε σε αγγίζει. Έγινες ένα με την ανθρώπινη μοίρα. Η ανθρώπινη μοίρα είναι συνυφασμένη με την αβεβαιότητα. Δεν ξέρεις αν ο άλλος θα σε προδώσει με ύπουλο τρόπο ή αν θα σε αγκαλιάσει σε μια δύσκολη ώρα. Όλα είναι εκεί. Είναι κομμάτια της κοινής μας πορείας…
Ένα χαμόγελο είναι το σπαθί σου, όσο πιο γνήσιο τόσο πιο ισχυρό. Ένα δάκρυ είναι το αντίδοτο στο ξέσπασμα της καρδιάς. Μην φοβάσαι ούτε το χαμόγελο αλλά ούτε και το δάκρυ είναι κομμάτια μας, κομμάτια που ανήκουν στο ίδιο τραπέζι…
