Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Πού είσαι;
Πού γυρνά ο λογισμός σου;
Πάλι στα πόδια το ‘βαλες σαν είδες τη χαρά να ‘ρχεται στο διάβα σου;
Πάλι απών απ’ τη ζωή;
Συνήθισες τόσα χρόνια στον περιορισμό και πως ν’ αλλάξεις στράτα.
Μόνο που τα φτερά που σου κάρφωσαν κάποτε στην πλάτη, εσύ ευθύνεσαι πια που αρνείσαι να τ’ ανοίξεις.
Τ’ άγνωστο λες σε γοητεύει…
Μα πες μου αν η καρδιά μιλά ή πάλι το μυαλό σου.
Εδώ μάτια μου, δε χωρά ο νους.
Είναι στενός και χάνεται στ’ απείρου τη ματιά.
Διάλεξε πώς θέλεις να το δεις, από ποια οπτική γωνία.
Ό,τι και να συμβαίνει μέσα σου, δύο είναι οι επιλογές.
Να κάνεις το γνωστό, αυτό που ξέρεις και σου είναι οικείο ή να το δεις σαν ευκαιρία…
Μόνο που τ’ άγνωστο δεν το συναντάς ποτέ στον περιορισμό, ούτε το περιορίζεις.
Σαν θα ‘ναι η ώρα, μέσα σου θα το νιώσεις, πως την πεζή ζωή σου άλλο δεν θες να ανταμώνεις.
Μόνο να ‘ναι δικιά σου απόφαση, απ’ τα σπλάχνα σου βγαλμένη, να ξαλαφρώσεις το μυαλό, βαρίδι από χρόνια.
Σαν θα ζητήσεις ρωγμή μες στη ζωή σου, να ‘σαι και έτοιμος το φως να καλωσορίσεις.
Πού είσαι;
Πού τρέχει ο λογισμός σου;
Ακόμα δεν το έμαθες; Όσο και να κρύβεσαι, εγώ θα σ’ ανταμώνω!
