Γράφει η Άννα Παπαϊωάννου
Ο έρωτας δεν είναι κάτι που μπορείς να βάλεις σε τάξη. Δεν είναι λογικός, δεν είναι προγραμματισμένος, δεν υπακούει σε σχέδια ή κανόνες. Είναι μια θύελλα που σε παρασύρει, σε σηκώνει ψηλά και σε ρίχνει απότομα, χωρίς να σε ρωτήσει αν αντέχεις.
Όποιος πιστεύει πως μπορεί να ελέγξει τον έρωτα, απλώς δεν τον έχει ζήσει. Δεν έχει νιώσει εκείνο το ξαφνικό, το ανεξήγητο, που σε κάνει να αμφισβητείς κάθε σου βεβαιότητα. Ο έρωτας έρχεται όταν θέλει, όπως θέλει, και σίγουρα όχι με τον τρόπο που περιμένεις.
Δεν μπορείς να του βάλεις όρια. Δεν μπορείς να πεις «μέχρι εδώ και μη παρέκει». Αν προσπαθήσεις να τον ελέγξεις, απλώς τον σκοτώνεις. Γιατί ο έρωτας ζει στην ελευθερία, στην αυθορμητικότητα, στην τρέλα. Είναι οι στιγμές που αφήνεις τον εαυτό σου να παραδοθεί, χωρίς να σκέφτεται το «μετά».
Και ναι, μπορεί να πονάει. Μπορεί να σε τρομάζει η έντασή του, η αδυναμία σου να τον κρατήσεις στα χέρια σου. Αλλά αυτό είναι που τον κάνει τόσο μοναδικό. Ο έρωτας δεν είναι για να τον κατανοήσεις. Είναι για να τον ζήσεις.
Όταν ερωτεύεσαι, αφήνεις πίσω σου τον έλεγχο. Αφήνεις πίσω σου τη λογική, τις άμυνες, τις δικαιολογίες. Γίνεσαι ευάλωτος, νιώθεις περισσότερο, ζεις πιο έντονα. Και αυτός είναι ο λόγος που ο έρωτας είναι τόσο τρομακτικός και τόσο όμορφος ταυτόχρονα.
Αν πιστεύεις πως μπορείς να τον περιορίσεις, τότε απλώς δεν έχεις νιώσει την αληθινή του δύναμη. Γιατί ο έρωτας δεν έρχεται για να τον ελέγξεις. Έρχεται για να σε αλλάξει. Και, αν τολμήσεις να τον ζήσεις όπως είναι, θα καταλάβεις πως αυτός ο ανεξέλεγκτος, ατίθασος χείμαρρος είναι αυτό που σε κάνει να νιώθεις πραγματικά ζωντανός.
