Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου.
“Help me make it through the night”, τραγούδησε ο Elvis.
Πόσες και πόσες νύχτες το ένιωσες αυτό;
Πόσες φορές ξάπλωσες στο κρεβάτι και ένιωσες την επιθυμία να ξάπλωνε δίπλα σου ένας άνθρωπος και απλά να σε αγκάλιαζε μέχρι να περάσει η νύχτα;
Ώσπου να ξημερώσει.
Χωρίς να σε νοιάζει το αύριο.
Απλά να περάσει και αυτή η νύχτα.
Με τις καρδιές να ακολουθούν τα βήματα αυτού του βαλς.
Είναι θεραπευτικές οι αγκαλιές.
Απλά εκείνη που μοιράζεσαι το ίδιο μαξιλάρι έχει μια δόση αλήθειας παραπάνω.
Κουμπώνουν χέρια, πόδια, αναπνοές και καρδιές.
Όποιος και να είσαι.
Έλα απόψε.
Ξάπλωσε πλάι μου και πάρε με αγκαλιά.
Δεν με ενδιαφέρει αν μιλήσουμε ή όχι.
Δεν με νοιάζει να νιώσω τίποτα παραπάνω.
Έτσι και αλλιώς τώρα τελευταία δεν νιώθω εύκολα.
Για να μην πω καθόλου.
Ίσως αυτό θέλω να γιατρέψω.
Το παγωμένο μέσα μου.
Έλα απόψε.
Μόνο για απόψε.
Και αγκάλιασέ με ώσπου να αποκοιμηθώ.
Αν θέλεις μετά φύγε.
Δεν με πειράζει.
Απλά “help me make it through the night”..
