Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Τον αγαπάς. Του δίνεις ψυχή. Του δίνεις σώμα. Του δίνεις όλα όσα ούτε ο ίδιος δεν θα περίμενε πως θα του τύχαιναν στη ζωή του.
Και γιατί να τα πετάξει; Όχι… Θα τα πάρει και δεν θα πει ευχαριστώ. Θα τα κουτουπώσει και θα τα χαρεί μέχρι τελευταία ρανίδα αίματος. Μέχρι να σε δει να σέρνεσαι στα πατώματα, στα πλακάκια, στους δρόμους, στις πλατείες.
Και γιατί όχι; Η προθυμία σου τον κάνει ήρωα. Γίγαντα της ανδρικής ομήγυρης. Γιατί όλοι ψάχνουν ένα θύμα. Ανήκουν σε αυτούς που ψάχνουν ένα δουλικό για όλα.
Παίξε την Μαίρη Παναγιωταρά. Εκείνη που γίνεται κομματάκια για όλους. Εκείνη που ποτέ δεν θα νιώσει τη χαρά της αγάπης και της δοτικότητας στη ζωή της.
Και όταν μπεις στην εργαλειοθήκη με όλα τα κλειδιά, κατσαβίδια κλπ, θα θυμηθείς ότι κάπου άφησες τη βίδα σου. Αυτή που έχασες για χάρη της χαμηλής σου αυτοεκτίμησης.
Και εγώ σου λέω το εξής: Ξύπνα ένα ωραίο πρωί, βάψου, στολίσου, βάλε το ωραιότερο κραγιόν του κόσμου, ένα κατακόκκινο, από αυτά που οι στρίγγλες της κοινωνίας λένε ότι φοράμε εμείς οι “παστρικιές”. Κοίταξε καλά στον καθρέφτη σου, ψάξε το βλέμμα σου σε βάθος και πες:
Φτου σου, κοριτσάρα μου, κούκλα και σήμερα!
Πέτα το χθες, το κλειδί πίσω από την πόρτα για την αλητεία και κάνε τη ζωή σου να έχει το ίδιο υπόβαθρο με την ψυχή σου: λαμπερή.
