Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Υπάρχουν κάποιοι έρωτες ρε φίλε, που όμορφα συλλήφθηκαν, κυοφορήθηκαν, μα δεν γεννήθηκαν ποτέ.
Υπάρχουν κάποιοι έρωτες που πέθαναν από ασφυξία, γιατί δεν βρήκαν οξυγόνο να να ανασάνουνε, έστω για λίγο.
Υπάρχουν σου λέω, κάποιοι έρωτες, που τους απαγορεύτηκε να μείνουν ζωντανοί κι ας φώναζαν πως θέλανε να ζήσουν.
Είναι εκείνοι οι έρωτες, που οι αποστάσεις, οι καταστάσεις κι οι συνθήκες τους θάψανε ολοζώντανους.
Είναι εκείνοι οι έρωτες, που ήρθαν, σταθήκανε απέναντι σου και σε ρώτησαν, ουρλιάζοντας ένα Γ Ι Α Τ Ι; Κι εσύ μονάχα βούρκωσες, γιατί δεν είχες τι να τους απαντήσεις.
Είναι οι έρωτες, που δίχως στέγη έμειναν, όχι γιατί δεν το ήθελαν, αλλά γιατί, δεν τους αφήσανε να βρούνε μια στέγη για να σωθούνε απ΄ τα χαλάζια κι απ΄ τις θύελλες.
Υπάρχουν κι αυτοί οι έρωτες που έκλαψαν, κουλουριασμένοι κι ολομόναχοι πάνω σε ένα κρεβάτι, με λυγμούς και με αναφιλητά ως το ξημέρωμα.
Που πήρανε μπουκάλια με οινόπνευμα, αντί παυσίπονα, μπας και πάψουν επιτέλους να πονάνε.
Που με νικοτίνη ατέλειωτη, προσπάθησαν να δώσουν ένα λιγάκι πιο έντιμο τέλος, στις ατιμασμένες τους ζωές.
Που με τέρμα την ένταση, χορέψανε σε μια πίστα από φωτιές, ζεμπέκικο βαρύ του Μητροπόνου κι ούτε ένας ρε γαμώτο, δεν ήτανε εκεί για να τους χτυπήσει παλαμάκια.
Υπάρχουν κι αυτοί οι έρωτες, που θα ενώ έπρεπε να ζήσουν για να γραφτούν στην ιστορία, η μοίρα τους έπαιξε το πιο άσχημο παιχνίδι της.
Που ενώ είχαν τόση ένταση, τους διέλυσαν οι δρόμοι και τους έπνιξαν τα πέλαγα.
Που ενώ βρήκαν το άλλο το μισό τους, δεν ήτανε στο χέρι τους κι απέμειναν μισοί και παραπονεμένοι.
Που αναστέναξαν με όλη τους την δύναμη, για να βγει το άδικο από μέσα τους, όμως το άδικο, ήταν μεγαλύτερο από όσο θα άντεχαν.
Υπάρχουν κάποιοι έρωτες ρε φίλε, που όμορφα συλλήφθηκαν, κυοφορήθηκαν, μα δεν γεννήθηκαν ποτέ.
Ανεκπλήρωτους τους λένε κι είναι αυτοί που κάθε βράδυ, σαν λύκοι μόνοι, κοιτάζουν και ουρλιάζουν στο φεγγάρι.
Αυτοί, που ο ίδιος ο Θεός, τρόμαξε σαν τους είδε κι έσκυψε και τους προσκύνησε.
Έρωτες ανεκπλήρωτους τους λένε…
